O παγετός, οι πολικές θερμοκρασίες και το χιόνι συνεχίζονται στη γερμανική πρωτεύουσα, όπως και σε άλλες περιοχές στα βόρεια και τα ανατολικά της χώρας. Σε αυτά, χθες, Δευτέρα, προστέθηκαν και οι απεργίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς σε όλη τη Γερμανία - μία διπλή πρόκληση για όσους έπρεπε να μετακινηθούν.

Για μία άθλια διαχείριση κρίσεων κάνει λόγο η Berliner Zeitung, η οποία αναφέρει πως «το μπλακάουτ (σ.σ. στις αρχές του Ιανουαρίου 2026) θα υπέθετε κανείς ότι θα λειτουργήσει ως καμπανάκι, αφυπνίζοντας τον κυβερνήτη της γερμανικής πρωτεύουσας, Κάι Βέγκνερ. Ωστόσο, μόλις λίγες εβδομάδες μετά, το Βερολίνο είναι ξανά παγιδευμένο στον πάγο. Εδώ και πάνω από έναν μήνα επικρατεί διαρκής παγετός, τα πεζοδρόμια είναι σε όλη την πόλη καλυμμένα με πάγο. Το νοσοκομείο επειγόντων περιστατικών και ατυχημάτων αναφέρει 20 έως 30 επιπλέον ασθενείς την ημέρα – με σπασμένους καρπούς, ισχία και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Οι ηλικιωμένοι δύσκολα τολμούν πλέον να βγουν από το σπίτι. Αλλά και για όλους τους υπόλοιπους, οι μετακινήσεις έχουν μετατραπεί σε μαρτύριο – και σε ένα καθημερινό ρίσκο».

«Για πολλούς το Βερολίνο θεωρείται η πιο θελκτική μητρόπολη της Γερμανίας, η οποία όμως αντιμετωπίζεται από τα άλλα, τα λιγότερο ελκυστικά μέρη της χώρας με αξιοσημείωτη συνέπεια ως η πρωτεύουσα του χάους. Και κάνει ό,τι μπορεί για να επιβεβαιώσει τη φήμη της», γράφει η Süddeutsche Zeitung. «Οι Βερολινέζοι, παραδοσιακά, γκρινιάζουν για την τοπική τους κυβέρνηση, η οποία μετά από μεγάλους δισταγμούς, επέτρεψε κατ' εξαίρεση τη χρήση αλατιού για τους παγωμένους δρόμους – κάτι που πλέον απαγορεύεται (σ.σ. για περιβαλλοντικούς λόγους). Πράγματι, άργησε. Αλλά να γίνεται λόγος για κατάρρευση του συστήματος; Για μία παγωμένη κόλαση στη γερμανική πρωτεύουσα; Είναι για ακόμη μία φορά ένας απλός, κανονικός χειμώνας» σχολιάζει η εφημερίδα του Μονάχου.

Γενική απεργία των ΜΜΜ: Είναι απαραίτητη;

Η γενική απεργία των ΜΜΜ στη Γερμανία απασχολεί ιδιαίτερα τον γερμανικό Τύπο, με τους δημοσιογράφους να δείχνουν αρκετά διχασμένοι αναφορικά με το κατά πόσο είναι θεμιτό να παγώνει όλη η κυκλοφορία στη χώρα.

«Είναι απαραίτητες;» ρωτά η Zeit στην ιστοσελίδα της: Τα αιτήματα είναι μεγαλύτερες απολαβές, καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερες δημόσιες συγκοινωνίες, σημειώνει ο δημοσιογράφος. Ωστόσο θεωρεί πως «αυτή η απεργία δεν έχει καλά επιχειρήματα, ενώ θα έπρεπε. Διότι εκείνοι που πλήττονται περισσότερο από αυτήν είναι οι πιο αδύναμοι: όσοι δεν διαθέτουν αυτοκίνητο και δεν έχουν μία εύκολη εναλλακτική λύση, όσοι δεν μπορούν να δουλέψουν έτσι απλά από το σπίτι. Οι ηλικιωμένοι, που δεν ξέρουν πώς να πάνε στο ιατρικό ραντεβού που περιμένουν εδώ και καιρό. Με λίγα λόγια, όλοι εκείνοι που εξαρτώνται πραγματικά από την απρόσκοπτη λειτουργεία των ΜΜΜ».

Το δημοσίευμα αντικρούει τα επιχειρήματα του συνδικάτου verdi, που έκανε το κάλεσμα για την γενική απεργία: «Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι ήδη ένας τομέας που επιβιώνει κυρίως χάρη σε επιδοτήσεις και σε μεγάλα ποσά φορολογικών εσόδων. Είναι οριακά αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι οι δήμοι –που είναι πιο υπερχρεωμένοι από ποτέ– μπορούν να αντέξουν γενναίες αυξήσεις μισθών και, ταυτόχρονα, να προσλάβουν επιπλέον προσωπικό και να αγοράσουν περισσότερα λεωφορεία. Το πιο ρεαλιστικό σενάριο είναι μάλλον το αντίθετο: αν το συνδικάτο verdi επιβάλει πλήρεις μισθούς με μειωμένο ωράριο, το προσωπικό θα λιγοστέψει και τα δρομολόγια θα αραιώσουν». Και καταλήγει: «φυσικά και χρειάζεται μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στις επιθυμίες των εργαζομένων στις δημόσιες συγκοινωνίες και σε αυτό που μπορούν να πληρώσουν οι επιβάτες και οι δήμοι για λεωφορεία και τρένα. Όμως για να υπάρξει συμβιβασμός, χρειάζονται πρώτα διαπραγματεύσεις, όχι αμέσως απεργία».

H taz έχει αντίθετη άποψη «Το κατά πόσο θα πετύχει το στόχο της (σ.σ. η απεργία), θα εξαρτηθεί από την αντίσταση των εργαζομένων. Και από την αλληλεγγύη που θα δείξει η κοινωνία. Γι’ αυτό είναι καλό που το συνδικάτο verdi δεν αφήνει τίποτα να περάσει και καλεί σε προειδοποιητική απεργία. Αυτό ισχύει για όλους: το να πάει κανείς με τα πόδια στη δουλειά, χωρίς να γκρινιάζει για τα συνδικάτα, είναι μερικές φορές κι αυτό μια επαρκής συμβολή στον ταξικό αγώνα».

«Είναι αλήθεια ότι το verdi υπερβάλλει με ορισμένα από τα αιτήματα», σχολιάζει η Süddeutsche Zeitung, η οποία θεωρεί πως «μόλις οι εργοδότες δείξουν μία ουσιαστική διάθεση για διάλογο, το συνδικάτο θα όφειλε να υποχωρήσει, ώστε να μην επιβαρύνεται η καθημερινότητα των Γερμανών περισσότερο. Ταυτόχρονα, όμως, διαθέτει βάσιμα επιχειρήματα όταν διεκδικεί καλύτερες συνθήκες εργασίας και περισσότερη χρηματοδότηση για τις δημόσιες συγκοινωνίες. Οι εργοδότες, μέχρι στιγμής, κάνουν σαν να μην ακούν, φέροντας έτσι κι αυτοί μερίδιο ευθύνης για τις απεργίες. (...) Φυσικά, δεν είναι κάθε ευρώ που δαπανά το κράτος δικαιολογημένο. Ωστόσο, περισσότερα χρήματα για λεωφορεία και τρένα θα ήταν σε κάθε περίπτωση χρήσιμα. Αν η απεργία στις συγκοινωνίες οδηγήσει πολιτικούς, σε ομοσπονδιακό και κρατιδιακό επίπεδο, να επανεξετάσουν σοβαρά το ζήτημα, τότε θα έχει ήδη πετύχει τον σκοπό της».