Η Τάνια είναι συγγραφέας και έχει ήδη στο ενεργητικό της ένα επιτυχημένο πρωτόλειο. Ο Τζερόμ είναι σχεδιαστής ιστοσελίδων και η δουλειά του βρίσκει ανταπόκριση. Αρέσει ο ένας στον άλλο, δημιουργούν μια σχέση, νοιώθουν ερωτευμένοι. Μέχρι που αιφνιδιαστικά και ανεξήγητα η Τάνια θα διακόψει και θα κάνει σχέση με τον φίλο της καλύτερης φίλης της. Ο Τζερόμ μένει κόκκαλο, αλλά θα συνδεθεί κι αυτός με μιαν άλλη. Όταν η Τάνια θελήσει να επιστρέψει ο Τζερόμ είναι πια δεμένος με την Μαρλένε που έχει μείνει κιόλας έγκυος. Αυτός είναι ο σκελετός του μυθιστορήματος Allegro Pastell (εκδ. Ελκυστής, 2022) του Γερμανού συγγραφέα Λάιφ Ραντ που θα παρουσιάσει ο ίδιος αυτό το Σάββατο στην 22η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης, προσκεκλημένος από το Ινστιτούτο Γκαίτε.

Τα συναισθήματα ως υποθέσεις εργασίας

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι η πλοκή σ’ αυτό το τόσο χαρακτηριστικό love story της εποχής των millennials, εξάλλου κι ο συγγραφέας γεννήθηκε το 1983. Το ζήτημα είναι το ψυχογράφημα μιας νεότερης γενιάς. Είναι η ιδιοσυγκρασία μιας αγάπης που κινείται διαρκώς με τη διαμεσολάβηση του διαδικτύου, του κινητού, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μια αγάπη που εκτυλίσσεται σε εστιατόρια, μπαρ και κλαμπ, με ή χωρίς αλκοόλ, με ή χωρίς ναρκωτικές ουσίες, υπό τους ήχους μουσικής, ένα ζευγάρι που δεν πλάθει το δικό του κοινό σύμπαν, αλλά είναι κατ’ αρχήν ευτυχισμένο με τα δυο τους σύμπαντα αγκυροβολημένα κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο. Μέχρι να αποκολληθούν εξίσου απότομα όπως κάποτε πλεύρισαν το ένα το άλλο.

Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή έκδηλης οργής ανάμεσα στους ήρωες, η όποια κριτική εκλαμβάνεται ως επίθεση, τα συναισθήματα δεν βιώνονται, περισσότερο αναλύονται με καλή θέληση, είναι υποθέσεις εργασίας παρά αναπότρεπτοι κλονισμοί, σε ένα κόσμο, σε μια γενιά που έχει μάθει ότι η κορωνίδα της ωρίμανσης είναι να καταλάβει κανείς καλύτερα τον ίδιο του τον εαυτό. Εδώ έγκειται και η γοητεία του βιβλίου, διατρέχεται με απόλυτη συνέπεια από μια εντελώς γειωμένη αντίληψη για τις ανθρώπινες σχέσεις, σαν αυτές να μην αξίζουν τον πόνο, σαν να είναι υλικό προς διαχείριση. Οι ήρωες παρακολουθούν και εκλογικεύουν όλα αυτά που τους συμβαίνουν. Αναμφίβολα το ντοκουμέντο της ιδιοσυστασίας μιας γενιάς.

Αναζητώντας την τελεσίδικη κατανόηση

Να τι γράφει ο Τζερόμ σ’ ένα μήνυμα στην Τάνια: «Οκέι, τα ‘χω πάρει. Δεν πάω καλά. Προφανώς και ΟΧΙ. Δε μου έχεις απαντήσει στο μέιλ μου εδώ και πενήντα ώρες και η διάθεσή μου σέρνεται στα πατώματα, όπως δε μου έχει συμβεί μήνες τώρα. Εάν δεν στο έγραφα θα κορόιδευα τον εαυτό μου. Δεν έχω ιδέα τι τρέχει με την πάρτη σου, με τον Γιάννη ή μ’ όποιον άλλον να ναι – ούτε κι έχω διάθεση να μάθω. Γι’ αυτό δε χρειάζεται να επικοινωνήσεις ξανά. Άσε με, σε παρακαλώ, στην ησυχία μου, οκέι; Καλά ήμουν πριν. Το ΠΑΛΕΥΑ. Μέχρι που μού ‘στειλες εκείνο το μήνυμα. Και θα καταφέρω να το ξαναπαλέψω. Good night!» Και η Τάνια γράφει στον Τζερόμ: «Θέλω να είμαι ανοιχτή μαζί σου. Χτες το βράδυ συναντήθηκα με τον Γιάννη. Ήθελα να κάνω άλλη μια φορά σεξ μαζί του για να καταλήξω οριστικά στο τι ήταν τελικά αυτό που είχαμε. Όσο έκανα έρωτα μαζί του, ένιωθε κάθε στιγμή ότι τον αποχαιρετούσα. Θα σκεφτόταν κανείς ότι εξαιτίας αυτού θα ανέβαινε η φόρτιση στο σεξ, ωστόσο το αντίθετο έγινε. Ήταν εντελώς χλιαρό. Το σεξ με σένα ήταν καλύτερο, ακόμα και τις φορές που το θεωρούσαμε κακό για τα δικά μας μέτρα. Γιατί ήθελα παρ’ όλα αυτά να πέσω στο κρεβάτι με τον Γιάννη; Χρειάζομαι ακόμα λίγο χρόνο για να το καταλάβω τελεσίδικα. Υποθέτω ότι μπορεί να πρόκειται για μια καθαρά αυτοκαταστροφική ενέργεια.»