حزب سبزهای آلمان توانست در انتخابات ایالتی در بادن-وورتمبرگ با تفاوت بسیار اندک پیروز شود. به این ترتیب، به احتمال زیاد جِم اوزدمیر، سیاستمدار ۶۰ ساله سبزها و فردی با ریشه‌‌های ترکی، نخست‌وزیر بعدی این ایالت خواهد شد.

اوزدمیر خود را «شوابیِ آناتولیایی» می‌نامد. او در سال ۱۹۹۴ یکی از نخستین اعضای پارلمان فدرال با ریشه‌های ترکی بود و بعدتر از ۲۰۰۸  نخستین فرد متولد شده از والدین ترک بود که رهبری یکی از احزاب پارلمانی آلمان را بر عهده گرفت.

اکنون او شانس آن را دارد که به عنوان اولین فرد با پیشینه مهاجرت نخست‌وزیر یک ایالت آلمان شود. او احتمالاً جانشین وینفرید کِریچمن خواهد شد که از سال ۲۰۱۱ تا به حال ایالت بادن-وورتمبرگ را رهبری کرده است.

اوزدمیر: «زادگاهم باد اوراخ است، نه ترکیه»

با اینکه بسیاری این روند را نمونۀ موفقی از ادغام اجتماعی در آلمان می‌دانند، اوزدمیر با چنین توصیفی موافق نیست. او می‌گوید نیازی به «ادغام شدن» نداشت، زیرا از همان بدو تولد، آلمان خانه او بود. زمانی که برخی اعضای حزب راست‌گرای «آلترناتیو برای آلمان» (AfD) در سال ۲۰۱۸ خواستار بازگشت اوزدمیر «به وطنش ترکیه» شدند، اوزدمیر در بوندستاگ چنین پاسخ داد: «شنبه آینده دوباره در وطنم هستم، زیرا به اشتوتگارت پرواز می‌کنم، سپس سوار قطار می‌شوم و در ایستگاه نهایی باد اوراخ پیاده می‌شوم. این زادگاه شوابی من است و نمی‌گذارم شما آن را برایم خراب کنید.»

فرزند مهاجران ترک

والدین اوزدمیر اوایل دهۀ ۱۹۶۰ از آناتولی به آلمان آمدند. در آن زمان به این مهاجران «کارگران مهمان» گفته می‌شد، اصطلاحی که انتظار بازگشت سریع آنان به کشورشان را القا می‌کرد. اما این کارگران مهاجر در آلمان ماندند. پدرش در کارخانه‌های مختلف، از جمله یک کارخانه نساجی کار می‌کرد و مادرش یک خیاطی کوچک داشت.

جِم اوزدمیر در دسمبر ۱۹۶۵ در شهر باد اوراخ، در جنوب‌شرق اشتوتگارت، به دنیا آمد و زمانی که به سن قانونی ۱۸ سالگی رسید، تابعیت آلمان را گرفت. او ابتدا در رشته مربی کودک آموزش دید و سپس در رشته علوم اجتماعی تحصیل کرد. او در سال ۱۹۸۱ به حزب تازه‌تأسیس سبزها پیوست. او برای بار دوم ازدواج کرده و از ازدواج نخست خود، دو فرزند دارد.

وقفۀ کوتاه در زندگی سیاسی در سال ۱۹۹۹

اوزدمیر همیشه بخشی از جناح «واقع‌گرا» در حزب سبزها بوده است. او در سال ۱۹۹۴، پیش از رسیدن به ۳۰ سالگی، وارد مجلس فدرال (بوندستاگ) شد و در سال ۱۹۹۸ زمانی که سبزها نخستین بار وارد حکومت فدرال شدند، سخنگوی امور داخلی این حزب شد. اما در دوران نخستین ائتلاف سوسیال‌دموکرات‌ها و سبزها، یک بحران سیاسی برای او رخ داد: در سال ۱۹۹۹ مشخص شد که او از پاداش‌های پروازِ به‌دست‌آمده از سفرهای کاری برای مقاصد شخصی استفاده کرده است. او این تخلف را پذیرفت و از نمایندگی در پارلمان استعفا داد.

پس از مدتی دوری از سیاست، در سال ۲۰۰۴ عضو پارلمان اروپا شد و سپس به ریاست حزب سبزها رسید. او در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۷ همراه با کاترین گورینگ-اکارت نامزدان اصلی انتخابات این حزب بود. پس از روی کار آمدن حکومت ائتلافی سوسیال‌دموکرات‌ها، سبزها و لیبرال‌ها در سال ۲۰۲۱، او وزیر فدرال زراعت شد.

رهبر حزب و وزیر فدرال

اوزدمیر حتی در زمان‌هایی که بسیاری از سیاستمداران آلمانی همچنان رابطه خوب با ولادیمیر پوتین داشتند، از منتقدان سرسخت رئیس‌جمهور روسیه بود. او در جولای ۲۰۲۱، پیش از حملۀ روسیه به اوکرایین در ۲۰۲۲، هشدار داده بود که بسیاری در آلمان تصور ساده‌لوحانه‌ای از پوتین دارند؛ فردی که به دنبال تنش و تغییر مرزهاست.

او همچنین بارها با رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، وارد جدل شده است. اوزدمیر از جمله از سربازان ترک که از خدمت نظامی سر باز می‌زنند، حمایت کرده است. روزنامۀ حریت در واکنش به این مواضع نوشت: «اوزدمیر تنها از نظر نام یکی از ماست!»

بیشتر بخوانید: جم اوزدمیر: اردوغان می خواهد ترکیه ای را در آلمان بسازد

تجربه انتقاد در دو کشور

اوزدمیر بارها هدف تهدید و حملات لفظی در هر دو کشور ترکیه و آلمان قرار گرفته است. گاهی از او انتقاد شده که به عنوان آلمانی به ترکیه خیانت کرده و گاهی برعکس. اما او همواره در بادن-وورتمبرگ، چه در شهر و چه در روستا، ریشه‌دار باقی مانده و از سوی گروه‌های مختلف جامعه پذیرفته شده است.

یکی از عوامل محبوبیت او این است که با وجود موقعیت سیاسی‌اش، همچنان با لهجه محلی شوابی سخن می‌گوید. او در انتخابات سراسری ۲۰۲۱ توانست در حوزه انتخاباتی خود در اشتوتگارت با ۴۰ درصد آرا پیروز شود که بهترین نتیجۀ یک نامزد حزب سبز در سراسر آلمان بود.

چهره محوری سبزها در انتخابات

در کارزار انتخاباتی اخیر، حزب سبزها کمپاین خود را کاملاً حول چهرۀ برجسته خود اوزدمیر شکل دادند، و این استراتژی موفق بود. در رقابت مستقیم بر سر این پرسش که چه کسی باید این ایالت را در آینده رهبری کند، اوزدمیر به‌مراتب قوی‌تر از رقیب دموکرات مسیحی‌اش، مانوئل هاگل، ظاهر شد. این موضوع ظاهراً عامل سرنوشت‌ساز در پیروزی او و حزب‌اش بود.