هرچند پیروزیهای پیدرپی و بزرگ تیم کریکت، اتحاد و امید میان مردم را تقویت کرده، اما پس از بازگشت طالبان به قدرت، نیمی از جمعیت این کشور از این شادیها محروم شدهاند و بسیاری از بازیکنان زن مجبور به ترک وطن شدهاند.
در کشوری که تاریخ آن مملو از بحران است، موفقیتهای کریکت برای مردم معنای عمیقی دارد و در عین حال یک چالش پیچیده سیاسی نیز محسوب میشود. این وضعیت برای اداره طالبان فرصتی فراهم کرده تا از کریکت در داخل و سطح بینالمللی بهرهبرداری کند. کریکت راه را برای ستارههایی چون گلبدین نائب هموار ساخت تا از کمپهای مهاجرین به شهرت جهانی برسند و در سراسر کشور جوانانی مانند جمال ستانکزی رؤیای این را دارند که روزی بخشی از موفقیتهای تیم ملی شوند. برای مهاجرین افغان، مانند فیروزه امیری بازیکن پیشین تیم ملی زنان، کریکت هم یک ورزش مثبت است و هم وسیلهای مهم برای مقاومت. دویچه وله با بازیکنان فعلی و پیشین و علاقهمندان کریکت در افغانستان، آسترالیا و دبی گفتگو کرده تا داستانهای بههمپیوسته کریکت افغانستان را به جهان بازگو کند.