در اتحادیه اروپا تقاضاهای پناهندگی باردیگر افزایش یافته اند
۱۴۰۰ دی ۴, شنبه
بار دیگر مهاجران بیشتری به اتحادیه اروپا و بهخصوص به آلمان می آیند. آمار نشان میدهد که بزرگترین گروهها در میان متقاضیان پناهندگی، مهاجران از افغانستان و سوریه اند.
مهاجران در جزیره لسبوس یونانعکس: Anthi Pazianou/Getty Images/AFP
اعلانات بازرگانی
روزنامه های گروه رسانههای فونکه در آلمان، در گزارشی با استناد به دادههای اداره ارقام اتحادیه اروپا نوشتهاند که در اتحادیه اروپا در نخستین نه ماه سال جاری میلادی، جمعاً ۳۵۵ هزار و ۹۵۵ تقاضای پناهندگی ثبت شدهاند که حاکی از یک افزایش ۱۵ درصدی در مقایسه با سال قبل آن در همین مدت می باشد.
براساس این ارقام، مهاجران از افغانستان و سوریه، بزرگترین گروههای متقاضی پناهندگی در اتحادیه اروپا اند که جمعاً یک سوم همه متقاضیان پناهندگی را در مقایسه با دیگر کشورها تشکیل میدهند. بعد از آنها مهاجران از پاکستان و عراق اند. براساس این ارقام، در آلمان شمار تقاضا های پناهندگی از ماه جنوری تا پایان ماه سپتمبر سال جاری، با افزایش تا ۳۳ درصدی، ۱۰۰ هزار و ۲۴۰ مورد بودهاند که دو برابر افزایش را در مقایسه با حد اوسط آن در اتحادیه اروپا نشان می دهد.
به این ترتیب، آلمان باردیگر هدف اصلی برای متقاضیان پناهندگی بوده است: ۲۸،۴ درصد همه تقاضاهای پناهندگی در سطح اتحادیه اروپا، در آلمان ارائه شده اند. این رقم در سال قبل آن ۲۴،۳ درصد بوده است.
کشور های دیگر مورد هدف متقاضیان پناهندگی، فرانسه با ۲۰ درصد تقاضای پناهندگی (۷۳ هزار و ۲۵۵ مورد)، اسپانیا با ۱۱ درصد (۳۹ هزار و ۷۵۵ مورد) و ایتالیا با هشت درصد (۲۸ هزار و ۶۴۵ مورد) بوده اند.
به این صورت، حدود دو سوم همه تقاضا های پناهندگی در ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا ارائه شده اند.
در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا، هنگری از نگاه شمار متقاضیان پناهندگی در مقام آخری قرار دارد: بر اساس دادههای اتحادیه اروپا، در این کشور کوچک با حکومت عوامگرایی دست راستی، در نه ماه نخستین سال جاری، فقط ۳۰ تقاضای پناهندگی ثبت شده اند.
در سال گذشته، شمار تقاضای های پناهندگی در سطح اروپا، قبل از همه به دلیل پاندمی کرونا، آشکارا کاهش یافته بود: این کاهش در آلمان (با منفی ۲۸ درصد کمتر تقاضا های پناهندگی)، در اتحادیه اروپا (با منفی ۳۱ درصد) در سال ۲۰۲۰، تقریباً به همان میزان بوده است.
در سال ۲۰۱۹ ، ۶۱۲ هزار مهاجر در اتحادیه اروپا تقاضای پناهندگی داده بودند. به احتمال قوی تقاضا های پناهندگی در سال جاری، در سطح آن سال نخواهند رسید.
وضعیت مصیبتبار پناهجویان بیسرپناه موریا به روایت تصویر
موریا، بزرگترین کمپ پناهجویان در اروپا، در اثر آتشسوزی کاملاً ویران شد و پناهجویان در جزیره لیسبوس یونان مجبور شدند در روی جادهها بخوابند. خبرنگار ما ماریانا کاراکولاکی وضعیت زندگی این پناهجویان را به تصویر کشیده است.
عکس: DW/M. Karakoulaki
بیسرپناهی
بیش از ۱۲ هزار پناهجو در اردوگاه موریا به سر میبردند. بعد از سوختن این کمپ، اکثر این پناهجویان چارهای جز خوابیدن در روی سرکها در نزدیکی یک کمپ دیگر در کاراتپه نداشتند. برخی از آنها با بر پا کردن خیمه برای خود سرپناه موقتی ساختند. مقامهای یونان فوراً دست به کار شدند و یک کمپ موقتی خیمهای در کاراتپه ایجاد کردند.
عکس: DW/M. Karakoulaki
«نان نه، آزادی میخواهیم»
این مهاجران بعد از سپری کردن چند شبانه روز در روی جادهها، تظاهرات مسالمتآمیز را برپا کردند تا مقامها خواستهای آنها را بشنوند. بسیاری از این مهاجران از رفتن به اردوگاهی شبیه موریا ترس دارند. شماری از این پناهجویان به دویچه وله گفتند: «ما نان نمیخواهیم، آزادی میخواهیم.» فعالان حقوق بشر کمپ موریا را «زندان سر باز» خطاب کرده و شرایط آن را مورد انتقاد قرار داده بودند.
عکس: DW/M. Karakoulaki
پاسخ به تظاهرات
صدها تن از پناهجویان در این اعتراضهای روزمره شرکت کردند و امیدوار بودند که دوباره به اردوگاهی شبیه موریا اسکان داده نشوند. حکومت یونان با فرستادن ۱۰ واحد پولیس، دو ماشین آبپاش و دو وسیله نقلیه زرهی در نزدیکی کاراتپه به این اعتراضها واکنش نشان داد. به برخی معترضان گاز اشکآور شلیک شد. یکی از آنها با توجه به این وضعیت به دویچه وله گفت: «آیا تظاهرات ارزش این را دارد؟»
عکس: DW/M. Karakoulaki
«ما را آزاد کنید»
بر روی تابلویی که این دختر افغان حمل میکند، نوشته شده است: «ما آب میخواهیم، نه غذا. فقط ما را آزاد کنید». اکثریت پناهجویانی که به شرایط ناگوار کمپ اعتراض دارند، از کشورهای جنگزدهای مانند افغانستان، سوریه و جمهوری دموکراتیک کانگو آواره شده اند. کودکان پناهجو با وجود شرایط سختی که گذرانده اند، در تظاهرات سهم فعال گرفتند تا برای حقوق و آینده شان مبارزه کنند.
عکس: DW/M. Karakoulaki
ترس از انتظار طولانی در کمپ موقتی
حکومت یونان مدعی است که اردوگاه جدیداً ایجاد شده، موقتی است. اما مهاجران که برخی شان سالهاست در این جزیره به سر میبرند، ترس دارند که در این کمپ نیز سالها منتظر خواهند ماند. روزنامه محلی لیسبوس (Sto Nisi) قراردادی را نشر کرده است که نشان میدهد وزارت مهاجرت یونان زمین این کمپ را به قیمت ۲.۹ میلیون یورو تا سال ۲۰۲۵ کرایه کرده است.
عکس: DW/M. Karakoulaki
راه حل سریع در چشمرس نیست
یک هفته بعد از آتش گرفتن کمپ موریا، بسیاری مهاجران هنوز هم در روی جادهها به سر میبرند. مقامهای یونان مدعی اند که این پناهجویان به زودی به کمپ جدید منتقل میشوند. اما تا سه شنبه شب تنها اندکی بیش از یک هزار تن به این کمپ انتقال داده شدند. حکومت اعلام کرده است که جزیره لیسبوس تا بهار سال آینده از وجود مهاجران خالی خواهد شد.
عکس: DW/M. Karakoulaki
زندگی فامیلی در شرایط سخت بیسرپناهی
این مهاجران مجبورند با شرایط سخت کنار بیایند. آنها پس از تحمل روزها تشنگی و گرسنگی حالا امکانات محدودی مانند دو بوتل آب و مقداری غذا در روز دریافت میکنند. اما با توجه به گرمای شدید ماه سپتمبر در لیسبوس، این امکانات کافی نیست. علاوه بر این، این مهاجران از شیوع ویروس کرونا نیز ترس دارند. تا حالا دست کم آزمایش ۳۵ تن از مهاجرانی که به کمپ جدید منتقل شده اند، مثبت تشخیص شده است.
عکس: DW/M. Karakoulaki
شبهای خطرناک
برای مهاجرانی که شبها را در کنار سرکها سپری میکنند، شبها به صورت خاص خطرناک و ترسناک است. یک زن جوان افغان به دویچه وله گفت: «میتوانید تصور کنید که خوابیدن یک زن جوان در میان این همه مرد چه حسی دارد؟ یا رفتن به جنگل یا این دوزخ [کمپ خودساخته خیمهای] برای رفع حاجت؟ شبها نمیتوانم بخوابم و ترس دارم که دختر و شوهرم را حشرات بگزند.»
عکس: DW/M. Karakoulaki
«خدایا، خودت به ما کمک کن»
زندگی در اردوگاه موریا سخت و خطرناک بود. بسیاری مهاجران در آن کمپ امیدواری خود را از دست دادند. این مهاجران که از جنگ و منازعه فرار کرده اند، در نتیجه ویرانی کمپ موریا یک بار دیگر برای نجات شان جان فراری شدند. هنگام غروب آفتاب، دهها تن از زنان، مردان و کودکان در پیش روی یک سوپرمارکیت در روی جاده به دعاخوانی پرداختند. آنها از خداوند طلب کمک کردند. بسیاری شان نمیتوانستند جلو گریه شان را بگیرند.
عکس: DW/M. Karakoulaki
اشک ناچاری
بسیاری از این مهاجران که از جنگ و فقر فرار کرده اند، از آسیبهای روانی پس از حادثه (تراوما) رنج میبرند. این مرد افغان در حالی که اشکهایش بیوقفه جاری بود، به دویچه وله گفت: «ما برای جمع کردن پول اینجا نیامده ایم. ما برای داشتن اوقات خوش به اینجا نیامده ایم. ما تنها میخواهیم که فرزندان ما آینده بهتری داشته باشند و تعلیم کنند.»