سازمان جهانی صحت: تانزانیا معلومات ایبولا را پنهان می کند
۱۳۹۸ شهریور ۳۱, یکشنبه
سازمان جهانی صحت تانزانیا را متهم کرده که درباره موارد احتمالی ایبولا در خاکش معلومات نمی دهد. به گفته این سازمان، آنها به صورت غیررسمی معلومات یافته اند که در تانزانیا یک شخص بر اثر ویروس ایبولا جان باخته است.
کارمندان صحی در کنگو علیه ایبولا مبارزه می کنندعکس: picture-alliance/dpa/Al Hadji Kudra Mliro
اعلانات بازرگانی
دو مورد مشکوک به ابتلا به ویروس کشنده و خطرناک ایبولا نیز در تانزانیا وجود داشته است.
سازمان جهانی صحت می افزاید که بعد از یک تقاضانامه رسمی به ادارات این کشور نیز جزئیاتی دریافت نکرده اند.
درعوض تانزانیا چند روز بعد از مرگ یک انسان، ادعا کرده است که هیچ موردی از ایبولا در این کشور واقع در شمال افریقا وجود نداشته است.
این ویروس نخستین بار در سال ۱۹۷۶ میلادی شناخته شد. در سال ۱۹۷۶ ایبولا حدود ۳۰۰ نفر را مبتلا کرد و با شیوع آن از هر ۱۰ نفر مبتلا ۹ نفر جان باختند. در سال ۱۹۹۵ حدود ۸۰ درصد مبتلایان به این ویروس جان باختند.
در سال ۲۰۱۴ بار دیگر سرایت این ویروس آغاز شد. برخی ها منشاء ویروس را غنا می خوانند و برخی شرق گنگو را عنوان می کنند. به هر حال این ویروس به سرعت به کشورهای همسایه سیرالئون و لیبریا گسترش یافت و حدود ۴۰۰ نفر را کشت.
ایبولا معمولاً با علایمی شبیه آنفولانزا و ناگهانی آغاز می شود. سپس با احساس خستگی، تب، ضعف، کاهش اشتها، درد عضلانی، درد مفاصل، سردرد، گلودرد همراه می گردد. درجه تب بالاتر از ۳۸٫۳ درجه سانتی گراد میرود و اغلب با عارضه هایی مثل استفراغ، اسهال و درد شکم همراه می باشد.
بعد از مدتی تنگی نفس و درد قفسه سینه نیز ممکن است رخ دهد و همراه با تورم، سردرد و گیجی می باشد. نیمی از موارد در روز پنجم تا هفتم روی پوست سرخی هایی برجسته ایجاد می شود که نشانه ای از توسعه بیماری است.
تانزانیا یکی از کشورهای شناخته شده در قاره افریقا می باشد که گردشگران خارجی زیادی به آنجا می روند و توریسم یکی از صنایع پردرآمدش می باشد. در صورتی که ابتلا به ایبولا در این کشور تایید شود، بسیاری از کشورها احتمالا رفت و آمد اتباع شان را به آنجا ممنوع خواهند کرد.
Hm/Rsh/mm/sms (AFP, Reuters)
آلبوم عکس: مبارزه با ویروس مرگبار ایبولا
مسوولان سعی دارند با استفاده از لباس های محافظتی و کنترول در میدان های هوایی از گسترش ایبولا جلوگیری کنند. بالاترین سطح استانداردهای امنیتی در اروپا و امریکا نیز نتوانسته مانع ابتلا به این بیماری در آن جا شود.
عکس: picture-alliance/dpa/J. Woitas
نگاهی به لباس محافظتی
در مبارزه با ایبولا، لباس محافظتی مناسب داکتران و پرستاران از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این لباس باید با یک ماده غیرقابل نفوذ تمام پوست بدن را بپوشاند و از آن در مقابل ویروس ایبولا مراقبت کند. اما فقط پوشیدن این لباس برای جلوگیری از ابتلا به این ویروس کافی نیست. استفاده درست از آن نیز بسیار مهم می باشد.
پوشیدن این لباس ها
در شفاخانه هایی که دارای بخش ویژه برای رسیدگی به موارد احتمالی ایبولا هستند، مانند این جا در شهر دوسلدورف آلمان، پوشیدن صحیح لباس های محافظتی برای مواقع اضطراری تمرین می شود. از آن جایی که پیش از هرگونه تماس و رسیدگی به بیماران مبتلا به ایبولا، یک دست کامل لباس جدید محافظتی به کار گرفته می شود، با پوشیدن این لباس ها هیچ گونه خطر سرایت وجود ندارد.
عکس: picture-alliance/dpa/Federico Gambarini
در انزوا قراردادن کامل بیماران
اتاق های بیماران در بخش های ویژه از دیگر بخش های شفاخانه به کلی جدا هستند. هوا و آبهای استفاده شده در این بخش با یک فرآیند جداگانه تصفیه می شود. در لباس های محافظتی که در این بخش ها استفاده می شود، به طور دایمی فشار اضافی وارد می شود. این اقدام ها بیشتر از اندازه لازم هستند. گرچه ایبولا می تواند از طریق اشیای آلوده انتقال یابد، اما از طریق هوا قابل سرایت نیست.
پس از رسیدگی پرستاران و داکتران به بیمار مبتلا به ایبولا، در یک بخش جداگانه از بیرون به لباس محافظتی مواد ضد عفونی کننده پاشیده می شود تا ویروس هایی که احتمالا بر آن چسبیده اند، نابود گردند. پس از آن می شود این لباس را با احتیاط از تن فرد بیرون کرد.
عکس: picture-alliance/dpa/Sebastian Kahnert
کمک برای بیرون شدن از این لباس
با این وجود برای بیرون شدن از این لباس محافظتی باید بسیار دقت شود. می توان با شکاف های ایجاد شده در دستکش های مخصوص این گونه لباس ها از بیرون به فرد برای درآوردن لباس کمک کرد و به این ترتیب نیازی به تماس مستقیم با لباس نیست. این لباس های محافظتی پس از یک بار استفاده سوختانده می شوند.
عکس: picture-alliance/dpa/Federico Gambarini
ابتلای پرستاران
با وجود استانداردهای بالای امنیتی در اسپانیا و ایالات متحده در مجموع سه پرستار به این ویروس مبتلا شده اند. چگونگی سرایت ایبولا به این اشخاص تا به حال به طور نهایی مشخص نشده است. محل زندگی این پرستاران مانند این جا در تکزاس پس از خبر ابتلای آن ها مسدود و عفونت زدایی شده است.
عکس: Reuters/City of Dallas
لباس های محافظتی امدادگران در کشورهای دچار بحران ایبولا
در افریقای غربی نیز داکتران و پرستاران به لباس های محافظتی مجهز شده اند. گرچه این لباس ها در انطباق کامل با استندردهای ضروری نیستند. به این ترتیب برخی اوقات بخش های کوچکی از پوست در پوشش کامل نیست و در معرض خطر قرار دارد. یا که ماده ای که این لباس از آن ساخته شده، نفوذپذیر است. همچنین پوشیدن یا بیرون شدن از این لباس ها نیز با خطراتی همراه است.
عکس: picture alliance/AP Photo
دور کردن اجساد از محل زندگی
در به خاک سپاری افرادی که قربانی این ویروس شده اند، باید به شدت احتیاط نمود. سنت شستن اجساد در افریقای غربی توسط اعضای خانواده در گذشته موارد بسیار ابتلای مکرر به این بیماری را به دنبال داشته است. برای بازماندگان، دور کردن اجساد درگذشتگان به سختی قابل درک است.
عکس: Reuters/James Giahyue
بخش ویژه در خیمه
برای کشورهایی که مراقبت های طبی در آن جا در سطح بسیار پایین است، بروز و شیوع ناگهانی چنین بیماری چالشی است که به سختی می توان برآن غلبه کرد. به بیماران در چنین مناطقی مانند این جا در لایبریا در درون خیمه های اضطراری رسیدگی می شود. اما احتمالا برای کشورهایی مانند آلمان نیز مقابله با چنین اپیدمی بسیار دشوار خواهد بود. در این کشور در حال حاضر صرف 50 تخت در بخش های ویژه شفاخانه ها وجود دارد.
عکس: Zoom Dosso/AFP/Getty Images
سوختاندن به جای آویزان کردن
برخی اوقات در افریقای غربی لباس های محافظتی آلوده شده برای نابودکردن ویروس ها در زیر نور خورشید آویزان می شوند تا از آن ها دوباره استفاده شود. اما ایمن تر، سوختاندن این لباس هاست، مانند این جا در گینه که اغلب به خاطر کمبود لباس و قیمت های بالای آن – بین 30 تا 200 یورو – امکان پذیر نیست.
عکس: Cellou Binania/AFP/Getty Images
کنترول در میدان های هوایی
این خطر وجود دارد که مسافران هواپیما ویروس را در فاصله های طولانی به کشورها و افراد دیگر انتقال دهند. به این دلیل در برخی از میدان های هوایی حرارت بدن مسافران سنجیده می شود. اما این روش کاملا ایمنی نیست. ویروس ایبولا تنها زمانی ساری است که نشانه های این بیماری در فرد مبتلا بروز کند. اما دوره انتقال این بیماری تا 21 روز به طول می انجامد.