صلیب سرخ از عدم کمک به مهاجران در بوسنیا شکایت دارد
۱۳۹۸ شهریور ۲۲, جمعه
کمیته صلیب سرخ در شهر بیهاج بوسنیا می گوید که از سوی حکومت مرکزی و جامعه بین المللی برای تامین نیازهای اولیه هزاران مهاجر و آواره حمایت نمی شود و به حال خود گذاشته شده است.
مهاجران در شهر بیهاجعکس: picture-alliance/AP Photo/A. Alic
اعلانات بازرگانی
سلام میدزیچ، رئیس صلیب سرخ در بیهاج به خبرگزاری آلمان «دی پی ای» گفت: «بار مجموع بحران مهاجرت (در بوسنیا) بر دوش بیهاج و ولایت اوناسانا گذاشته شده است».
او در ادامه گفت که حمایت مالی حکومت مرکزی کافی نیست و بین ادارات دولتی بوسنیا و سازمان های بین المللی همکاری وجود ندارد. میدزیچ افزود: «به این ترتیب همه این نهادهای نامبرده موازین حقوق بین الملل بشردوستانه را نقض می کنند».
بیهاج و ولایت اوناسانا در شمال غرب بوسنیا واقع اند و با کرواسیا که عضو اتحادیه اروپا است، هم مرز هستند.
آوارگان و مهاجران سعی می کنند خود را از آن جا و با عبور از مرز «سبز» به اتحادیه اروپا برسانند.
عبور پناهجویان از زمینهای ماین فرش شده در بوسنیا
05:25
This browser does not support the video element.
در حال حاضر حدود ۷ هزار مهاجر در بوسنیا گیر مانده اند. کمپ های سازمان های بین المللی مهاجرت (آی او ام) دیگر گنجایش بیش از این را ندارند.
حدود ۷۰۰ تن در کمپ موقت وچیاک به سر می برند که شهر بیهاج تاسیس کرده و کمیته محلی صلیب سرخ به آن رسیدگی می کند. صدها تن در فضای کاملا آزاد خیمه برپا کرده اند.
از زمانی که مجارستان در طول مرزش با صربستان حصار ایجاد کرده است، بیشتر مهاجران ترجیح می دهند خود را با استفاده از مسیر بالقان و از طریق صربستان و بوسنیا، کرواسیا و سلوانیا به اروپای غربی برسانند.
با افزایش شمار مهاجرانی که از ترکیه به یونان می آیند، احتمالا فشار بر منطقه بیهاج نیز کماکان افزایش می یابد. با نزدیک شدن فصل زمستان ممکن است وضعیت برای مهاجرانی که جایی در کمپ های مهاجران ندارند، به شدت وخیم شود.
میدزیچ، رئیس کمیته صلیب سرخ در بیهاج گفت: «ما حداکثر تلاش مان را می کنیم تا خیمه هایی تهیه کنیم که امکان گرم کردن آن وجود داشته باشد و زمین را در کمپ ها در برابر گل و لای و نم، عایق بندی می کنیم».
آلبوم عکس: مهاجرانی که در تخلیهگاه زباله زندگی میکنند
کمی دورتر از مرزاتحادیه اروپا، در خاک بوسنیا هرزگوینا حدود ۱۰۰۰ مهاجر مجبورند درجایی زندگی کنند که پیش ازاین زباله انبارمیشد. این مهاجران درمنطقه وچیاک شهر بیهاچ تحت شرایط وحشتناکی زندگی می کنند. جهان فقط نظاره می کند.
عکس: DW/D. Planert
"وچیاک"، تخلیهگاه پیشین زباله دانیها
مقامات بوسینا به تاریخ ۱۵ جون اخراج مهاجران از شهر و اسکان دادن آنها در این منطقه را که ۱۰ کیلومتر از شهر فاصله دارد، شروع کردند. همواره مردان جوان مهاجر از افغانستان، پاکستان و سوریه تلاش می کنند از مرز اتحادیه اروپا بگذرند. به این ترتیب پولیس تقریباً هر روز مهاجران جدید را در این محل می آورد.
عکس: DW/D. Planert
زندگی در خیمه ها
دو بار در روز کمیته صلیب سرخ بیهاچ برای مهاجران غذا تهیه می کند. صبحانه یک پارچه نان، بعد از ظهر سوپ با نان. اما این مقدار غذا در روز کافی نیست. سازمان های بزرگ مانند سازمان بین المللی مهاجرت و داکتران بدون مرز در آنجا آمدند تا وضعیت را بررسی کنند و دو باره محل را ترک کردند و برنگشتند. مهاجران بار دیگر تنها به حال شان رها شدند.
عکس: DW/D. Planert
برگشت غیرقانونی توسط پولیس
زنان و کودکان در کمپ های دیگر در بیهاچ انتقال داده شدند. در وچیاک فقط مردان و نوجوانان آورده شدند. کم سن ترین آنها ۱۱ ساله است. این خانواده به صورت غیرقانونی از کمپ "وچیاک" در مسیر اتحادیه اروپا راه افتاد. آنها توسط پولیس کرواسیا به صورت غیر قانونی به بوسنیا برگشت داده شدند.
عکس: DW/D. Planert
بازی موش و پشک با پولیس کرواسیا
مهاجرین در خیمه ها روی زمین بدون توشک می خوابند. در صورتی که خیمه ها پر باشند، مهاجرین جدید باید روی زباله ها بخوابند. همسایه ها این محل می گویند که از آنجا گاز میتان به فضا بالا می شود. کسی که بخواهد به اتحادیه اروپا برود، توسط پولیس کرواسیا برگشت داده می شود.
عکس: DW/D. Planert
ابتکارهای شخصی فعالان رضا کار
دیرک پلانرت، خبرنگار آلمانی پیش از آن در اثنای جنگ در بیهاچ بوده و در آن زمان مواد مورد نیاز شفاخانه را در این شهر محاصره شده انتقال می داد. او از این وضعیت مهاجرین اطلاع یافت و به سرعت تصمیم گرفت که مهاجرین را در زباله ها به حال شان تنها نگذارد. از کمک های طبی موقت، او یک کلینیک سیار را ایجاد کرد که روزانه تا ۲۰۰ مهاجر را مورد تداوی قرار می دهد.
عکس: DW/D. Planert
کمک های طبی برای مهاجران
یک شاگرد دوره طبی سلوانیایی در حال حاضر به عنوان امدادگر رضاکار، یک کلینیک را سرپرستی می کند. داکتران از آلمان و اتریش برای چندین روز در وچیاک آمده بودند تا از پلانرت و تیمش حمایت کنند. در روزهای بعد دو نرس از آلمان به این محل می آیند.
عکس: DW/D. Planert
سگ پولیس دندان گرفت
.بیماران در برابر خیمه انتظار می کشند تا مورد معالجه قرار گیرند. این مرد تلاش کرد به ایتالیا برود و در مسیر راه سگ پولیس سلوانیا او را دندان گرفت و سپس از سوی پولیس سلوانیا به پولیس کرواسیا تسلیم داده شد. پولیس او را لت و کوب کرد و دوباره از مرز به بوسنیا فرستاد.
عکس: DW/D. Planert
گزارش از خشونت و آزار و اذیت پولیس
این مرد جوان توسط یک دنده برقی پولیس کرواسیا زخمی شد. همه مهاجران از خشونت و آزار و اذیت پولیس گزارش می دهند. پولیس پول های آنها را می گیرد، تیلفون های موبایل شان را می دزدد یا نابود می کند. پولیس از بسیاری از مهاجرین پیش از اخراج، حتی بوت های شان را می گیرد.
عکس: DW/D. Planert
جای زخم از پاکستان
یک مرد جوان گرده اش را در بدل ۲۰۰۰ یورو فروخت تا بتواند زن و سه کودکش را اعاشه کند. بعضی از مهاجرن پاکستانی از جنگ در مناطق مرزی با افغانستان قصه می کنند. طالبان و القاعده مردم بیگناه را با ترور و سربازان ایالات متحده امریکا با بمب و هواپیما های بدون سرنشین می کشند. مردم فرار می کنند. این در حالی است که نه افغانستان و نه پاکستان در اتحادیه اروپا به عنوان مناطق جنگی اعتبار دارند.
عکس: DW/D. Planert
شیوع بیماری
حدود ۸۰ در صد بیماران در کلینیک ها بیماری خارش جدی و دانه های جلدی دارند. این بیماری با ادویه قابل معالجه است، اما نه در وچیاک. زیرا باید لباس ها و لحاف های خواب شسته شوند. اما در این کمپ بدون جریان برق، از ماشین لباسشویی خبری نیست.
عکس: DW/D. Planert
۱۰۰۰ یورو برای سفر قاچاقی با پای پیاده به سوی اروپا
تیلیفون های موبایل در واقع یگانه وسیله ارتباطی مهاجران با خانواده ها در زادگاه های شان است و نیز به عنوان کمک در یافتن مسیر آنها در تلاش برای رسیدن به اروپا. اما بسیاری از آنها دیگر فاقد موبایل هستند، زیرا پولیس کرواسیا آن را دزدیده یا نابود کرده است. یک مهاجر برای رسیدن قاچاقی به اروپا، پیاده به ۱۰۰۰ یورو و توسط موتر به ۳۰۰۰ نیاز دارد. بعضی از قاچاقبران با پولیس کراوسیا تماس دارند.
عکس: DW/D. Planert
احتیاط، خطر ماین ها!
در کمپ وچیاک یک لوحه ماین برای هشدار مهاجران نصب شده است. محل بعدی ماین های جا سازی شده در مسیر اتحادیه اروپا حدود ۱۰۰۰ متر دورتر است. ماین پاکان گزارش می دهند که آنها دیده اند که مهاجران مستقیماً در محل ماین های جا سازی شده راه می روند. تا به حال اتفاقی رخ نداده است. در کلینیک سیار در این مورد آمادگی هایی وجود دارد.