«باران های موسمی جان ۱۰۰ هزار روهینگیا را تهدید می کند»
۱۳۹۶ بهمن ۹, دوشنبه
براساس تازه ترین گزارش سازمان ملل متحد راجع به آوارگان روهینگیا بیش از ۱۰۰ هزار تن از آن ها با شروع باران های موسمی در اواسط سال روان، در معرض خطرات ناشی از لغزش زمین قرار می گیرند.
عکس: Getty Images/AFP/E. Jones
اعلانات بازرگانی
در حال حاضر بیش از ۹۰۰ هزار تن از آوارگان روهینگیا در منطقه کوکس بازار بنگله دیش به سر می برند. ۶۸۸ هزار تن از آن ها در خشونت هایی که در اواخر آگست سال گذشته اوج گرفت، از میانمار فرار کردند.
امدادگران می گویند، کمپ هایی که آوارگان آن جا پناهگزین شده اند، اصلا مناسب نیستند. در گزارش سازمان ملل آمده است، خطر لغزش زمین و سیلاب، جان دست کم ۱۰۰هزار تن را تهدید می کند و آن ها باید به مناطق جدیدی انتقال داده شوند.
گرچه به نظر می آید که با اجرای برنامه واکسین، خطر شیوع وبا کاهش یافته شود، ۴ هزار و ۸۶۵ مورد احتمالی یا مشکوک ابتلا به دیفتری گزارش شده است و ۳۵ تن جان باخته اند.
سازمان جهانی صحت بیش از ۵۰۰ هزار روهینگیا را علیه دیفتری واکسین کرده است و روز شنبه امدادگران صحی مرحله دوم واکسین ۳۵۰هزار طفل را آغاز کردند.
بیشتر آوارگان روهینگیا – تقریبا ۵۸۵ هزار تن – در یک منطقه پرازدحام زندگی می کنند که از آن به عنوان کوتوپالونگ – بالوکالی یاد می شود و در ناحیه کوکس بازار قرار دارد.
در ادامه گزارش سازمان ملل آمده است: «بخش بزرگی از این منطقه برای اسکان انسان ها مناسب نیست و خطر سیلاب و لغزش زمین این جا بسیار بالا است... سیلاب و لغزش زمین در فصل باران های موسمی که انتظار آن می رود، وضعیت بد را به مراتب بدتر خواهد کرد».
در ادامه گزارش سازمان ملل آمده است: «سازمان های بشردوست اکنون در حال ایجاد زیرساخت های لازم هستند تا بتوانند با شرایط موجود مبارزه کنند. اما فضایی که آن ها در اختیار دارند، به شدت محدود است».
تصویر: نگاهی به وضعیت اسفبار کودکان مهاجر روهینگیایی
مهاجر روهینگیایی نورحافظ دوازده ساله به تنهایی سرپرستی خانواده اش را به عهده دارد. قبل از فرار از روهینگیا به سوی بنگله دیش پدرش ناپدید شده بود. اکنون مادرش همراه با او و خواهران و برادرانش تنها زندگی می کنند.
عکس: Reuters/A. Abidi
سرپرست خانواده
نور حافظ دوازده ساله در اردوگاه پناهجویان در پالونگ خالی بنگله دیش به دنبال کسانی می گردد که در برابر اینکه او با چتر خود آنها را از آفتاب سوزان محافظت کند، به اومقداری پول بدهند. او به یک روحانی مسلمان نگاه می کند که گاهی اوقات پول های اهدایی را که از اجتماعات جمع آوری کرده است بین مردم توزیع می کند. نور حافظ هنوز پسر نواجوانی بیش نیست اما باید یک خانواده ۹ نفره را سرپرستی کند.
عکس: Reuters/A. Abidi
روزی که یک یورو به دست آورد، روز خوبی است
نور حافظ می گوید: «گاهی اوقات من ۵۰ تا ۱۰۰ تاکا در آمد دارم، بعضی روزها هم با دستان خالی به خانه بر می گردم .» یک تاکا معادل یک سنت یورو است. با۵۰ تاکا فرد می تواند در داخل بازار کمپ حدود ۲۵۰ گرام مرچ سبز بخرد. یک خوراک مرغ هم حدود ۱۵۰ تاکا به فروش می رسد.
عکس: Reuters/A. Abidi
زنی با هشت فرزند
نور حافظ از هشت خواهر وبرادر دیگرش بزرگتر است. وقتی سربازان ارتش میانمار به روستای محل زندگی پدرکلان و مادر کلانش وارد شدند، پدر نور حافظ بدون خانواده اش فرار کرد. آنها بعد از آن دیگر او را ندیده اند. رابعه تنها با کودکانش از روهینگیا به سوی بنگله دیش فرار کرد و خود را به نزدیکی کوکس بازار رساند. پنهاجویان مسن تر تلاش می کنند تا رابعه را تا حدی که ممکن است کمک کنند.
عکس: Reuters/A. Abidi
"نیروهای ارتش خانه ها را آتش زدند"
دو ماه پیش رابعه و فرزندانش از روستای زادگاه شان واقع در ایالت راخین میانمار رانده شدند. این زن ۳۳ ساله می گوید: «نیروهای ارتش، خانه هایی را به آتش کشیدند که در آنها هنوز مردم وجود داشتند. من انسان های زیادی را دیدم که بر اثر اصابت گلوله زخمی شده بودند.» این خانواده به نزد پدر کلان و مادرکلان شان رفتند. اما یک روز بعد سربازان به آنجا نیز رسیدند.
عکس: Reuters/A. Abidi
وابسته به کمک های امدادی
نور حافظ و خانواده اش مانند شماری دیگر از مهاجران روهینگیایی در اردوگاه پناهجویان در نزدیک کوکس بازار وابسته به کمک های امدادی هستند. آنها در هنگام سفر به سوی بنگله دیش تنها توانستند خودشان، اسناد هویت شان، چند قطعه عکس و یک پتو برای محافظت از باران را با خود بگیرند. طبق معمول نورحافظ به عنوان مرد و سرپرست خانواده برای گرفتن کمک های سازمان های امدادی در نوبت ایستاده است.
عکس: Reuters/A. Abidi
هزینه های اضافی در کمپ پناهجویان
معمولا تنها مواد غذایی ضروری مانند روغن، عدس، پیاز به مهاجران در اردوگاه تقسیم می شود و اغلبا اینها کافی نیستند. بنابراین در اردوگاه کوکس بازار دست فروشان وجود دارند که آنها به طور مثال مرچ سبز و یا ترکاری و یا قرص های ضد بارداری و سگرت می فروشند. اغلبا مواد خوراکی در اینجا گران ترند از آنچه که در بازارهای شهرهای همجوار به فروش می رسند.
عکس: Reuters/H. McKay
نور حافظ در میانمار هم کار کرده است
نور حافظ پیش از فرار از میانمار، اجناس و موادی را می فروخت که پدرش از دست تاجران خریداری می کرد. روهینگیایی ها به عنوان مردم مهاجر و بی وطن قبل از بروز درگیری ها و آغاز خشونت ها در میانمار نیز دسترسی به تعلیم و آموزش نداشتند و در بازارکار نیز مورد تبعیض قرار می گرفتند.
عکس: Reuters/A. Abidi
کوچکترین آنها دچار سوء تغذیه اند
خانواده نور حافظ با وجود تلاش هایش و با وجود کمک های سازمان های امدادی اغلبا دسترسی به نیازمندی های اولیه و ضروری زندگی ندارند. دو خوردسال ترین کودک رابعه یعنی فاطمه یک ونیم ساله ( در تصویر) و محمد هشت ماهه مانند بسیاری دیگر از کودکان این اردوگاه از سوء تغذیه رنج می برند. حدود ۶۰ درصد از کودکان خوردسال روهینگیایی به بیماری هایی مانند اسهال مبتلا شده اند.
عکس: Reuters/A. Abidi
" او دیگر مانند یک طفل رفتار نمی کند"
رابعه در مورد نورمی گوید: «او بچه است. اما می داند که مسئول خانواده است. او مانند یک طفل رفتار نمی کند.» آرزوهای مادرش برای آینده اش ناچیز است. او آرزو دارد که نور بتواند در بنگله دیش یک دوکان باز کند. اما این پسر خوردسال گاهی رویاهای دیگری برای زندگی در سر دارد. رویاهایی مانند رفتن به مکتب و داشتن وقت برای بازی فوتبال با دوستانش که با آنها بتواند مانند یک کودک عمل کند. نویسنده: مارا بیرباخ/ پ.ع