کمونیست های جوان: مقام به جای مارکس و مائو
۱۳۹۱ مهر ۵, چهارشنبه![](https://static.dw.com/image/15689081_800.webp)
تا چند هفته دیگر کانگرس حزب دایر می شود که در آن هر ده سال رهبری تبدیل می شود، اما اعضای جوان حزب کمونیست قلباً به این کار بی اعتنا اند. برای آنها چیز دیگری مطرح است: یعنی مقام.
خانمی جوان، نام اش را نمی گوید و جای کارش را نیز پنهان نگه می دارد. فقط همین قدر می گوید که در یک تصدی دولتی در پیکنگ کار می کند. او باریک اندام است و موهای دراز و سیاه دارد. او از مشکلات صحبت کردن با یک خبرنگار بدون اجازه رسمی، ترس دارد. با این هم او از این که سه سال است عضو حزب کمونیست می باشد، به خود می بالد.
این خانم می گوید: «شاید این به دلیل رشته تحصیلی ام، یعنی سیاست بین المللی بود که به من نیاز داشتند. اما مانند من همه می خواهند به حزب داخل گردند».
اما همه جوان هایی که این تمایل را دارند به حزب قبول نمی شوند. حزب کمونیست چین تنها بهترین ها را می خواهد. کسی که می خواهد به حزب کمونیست داخل شود، باید بهترین نمره ها را داشته باشد، داوطلب شود، کورس های مقدماتی را سپری کند و سرانجام یک امتحان شمولیت را نیز سپری نماید. سپس یک دوره آموزشی می آید که در آن هرسه ماه گزارش ها و برداشت های شخصی اش را باید بنویسد. پس از آن است که سوگند وفاداری به حزب یاد می کند. این روند طولانی برای چیست؟
این عضو حزب کمونیست می گوید: «این کار می تواند برای مقام و جاه کمک کند. وقتی که تو در زندگینامه ات در بخش "موقعیت سیاسی" بتوانی عنوان عضو حزب را داشته باشی، به این معنی است که تو مثبت فکر می کنی، که تو فعال هستی. این تاثیر خوبی از خود به جا می گذارد».
حزب کمونیست چین سکوی پرش به جاه و مقام است. برای این منظور فارغ التحصیلان جوان چینی امتحان دخول در حزب را همچون امتحان مکتب می دانند، یعنی حفظ کردن بدون فهمیدن و پس از آن فراموش کردن. کمونیست های جوان می گویند: در حیات روزمره، حزب معنایی ندارد. با این هم البته همهء این ها درست نیست.
یک خانم 31 ساله که هشت سال پیش عضویت حزب کمونیست را به دست آورده است و در عین زمان در یک تصدی دولتی کار می کند، می گوید: «من همیشه فکر می کنم مورد احترام قرار دارم. من احساس می کنم که از دیگران فرق دارم. من در یک سطح بلندتر قرار دارم. من نسبت به مردم عادی افکار پیشرفته دارم».
حزب مانند انجمنی از نخبگان است، حزب «پیشقراول مردم چین است». به همین دلیل است که حزب کمونیست هرکس را به عضویت نمی پذیرد. این حزب می خواهد پرسونل رهبری آینده چین را جلب کند. ابهت سوسیالیستی برای مدت ها مناسب است. پوشیدن لباس های مود روز، داشتن یک موتر متوسط و یک خانه شخصی، همه امروز آرزوی جوانان حزب کمونیست چین در پیکنگ و همچنان جلسات حزبی است.
این خانم می گوید: «عادتاً ما سخنرانی های رهبران ارشد را می خوانیم و روی آنها صحبت می کنیم. رهبر واحد حزبی مفاهیم کلیدی اصلی را تدوین می کند تا افکار غلط ما را تصحیح نماید و به ما نشان بدهد که چسان صحیح فکر کنیم».
حزب کمونیست چین مرکز رهبری و مرجع اخلاقی بود، اما دیگر چنین عملکردی ندارد، خود رهبران نیز مدت هاست که به این نکته پی برده اند. بنابراین، سوء استفاده از قدرتی که در بین کادرها وجود دارد، صفوف را نیز فرا گرفته است.
یک عضو حزب می گوید: «این همه فساد، این همه رشوت خواری. هرقدر یک نفر قدرت داشته باشد، همانقدر فاسد و رشوت خوار می باشد».
بسیاری معتقد اند که این روند در هجدهمین کانگرس حزبی نیز تغییر نمی خورد. برای آنها تغییر رهبران، تبدیل نسل ها و سران حزب و غیره، از تهء دل بی اهمیت می باشند. چون عضویت در حزب به منظور سودجویی است نه به دلایل اعتقادی.
روت کرشنر/ رسول رحیم
ویراستار: عار ف فرهمند