پولیس آلمان اعلام کرده است که ده پناهجوی افغان را از داخل یک لاری در ایالت زاکسن انهالت پیدا کرده است. این پناهجویان ۱۴ تا ۲۰ ساله احتمالا از رومانیا به آلمان آمده اند.
عکس از آرشیف، پولیس آلمان در حال چک موترها در مرز میان آلمان و پولندعکس: Patrick Pleul/dpa-Zentralbild/picture alliance
اعلانات بازرگانی
پولیس در ایالت زاکسن انهالت آلمان از داخل یک لاری در یک پارکینگ ده پناهجوی افغان را پیدا کرد. چنانچه پولیس روز یک شنبه اعلام کرده است، راننده این موتر که از رومانیا است، در جریان وقفه صدای ضربه را از داخل لاری شنیده و موضوع را به پولیس اطلاع داده است. پولیس بعد از باز کردن بخش بار این لاری در داخل این پارکینگ ده پناهجوی افغان را یافته است.
این جوانان که بین ۱۴ تا ۲۰ سال سن دارند، بنا به گفته خودشان به کمک یک قاچاقبر از رومانیا سوار این لاری شدند و از طریق مجارستان، چک و سلواکیا به آلمان آمده اند.
این پناهجویان با راننده ۴۳ ساله یکجا به پولیس فدرال تحویل داده شدند. از آنجایی که ثابت نشد که این راننده از حضور این مهاجران در لاری اطلاع داشته است، او توانست بعداً اداره پولیس را ترک کند.
پولیس گفته است که این افغانها در مشورت با ادارات مهاجرت به تاسیسات مناسب منتقل شدند و افراد زیر سن آنها به زیر مراقبت اداره اطفال و نوجوان قرار گرفتند.
در پیوند به این قضیه یک دوسیه به دلیل قاچاق اتباع خارجی و ده دوسیه دیگر به دلیل ورود غیرقانونی به آلمان راه اندازی شده است.
(AFP) pa/af
پناهجویانی که در تخلیهگاه زباله زندگی میکنند
هزاران پناهجو از جمله پناهجویان افغان در مرز میان بوسنیا و کرواسیا در شرایط فاجعه بار به سر می برند. آنها از حداقل امکانات برای زندگی محرومند. دیرک پلانرت عکاس به سراغ آنها رفته و وضعیت آنها را به تصویر کشیده است.
عکس: DW/D. Planert
پیامدهای بیعملی مقامات
روز جمعه ۱۴ جون در شهر بیهاج بوسنیا در مجاورت کمپ «بیرا» در حدود ۵۰۰ نفر در یک چمنزار کمپ زدند. به دلیل اینکه آنها توسط سازمان بین المللی مهاجرت «آی او ام» راجستر نشده اند، هیچ نوع مواد غذایی دریافت نمی کردند. اما بعد از ظهر جمعه بس های پولیس آمدند تا آنها را به جای دیگری انتقال دهند.
عکس: DW/D. Planert
انتقال پناهجویان
تخمین زده می شود که در اینجا در بیهاج شش تا هشت هزار پناهجو بود و باش داشته باشند که ۲۰ درصد نفوس این منطقه را تشکیل می دهند. کمپ ها بسیار کوچک اند. بسیاری ها در خانه های غیر مسکونی زندگی می کنند. همه روزه از دزدی صحبت می شود. در رسانه های اجتماعی گفته می شود که در اینجا ناامنی حاکم است. ملی بس ها ده کیلومتر دورتر از این شهر در یک جاده خاکی توقف کرده اند و پناهجویان به راه شان ادامه می دهند.
عکس: DW/D. Planert
ورود به وچیاک
این محل چندین دهه محل تخلیه زباله های شهری بوده است. باشندگان می گویند که گازمتان در اینجا افزایش یافته است. فقط پنج کیلومتر دورتر از این جا بعد از زمین های ماین گذاری شده قدیمی، مرز اتحادیه اروپا موقعیت دارد. در اینجا فقط سه خیمه و یک تانکر آب آشامیدنی وجود دارد و بوی آزاردهنده دارد. توالت، حمام، برق و هیچ امدادگری در اینجا وجود ندارد.
عکس: DW/D. Planert
عبدالرحیم بلال
عبدالرحیم بلال از یک موتر ترانسپورت پولیس پیاده شد. او از درد ناله و فریاد می کرد، اما پاسخی نشنید. اندکی بعد او دست بر شکم بر روی زباله ها افتاد. بعد از تقاضای زیاد، پولیس آمبولانس را خبر کرد. این کار نیم ساعت طول کشید. او سه روز بعد از شفاخانه مرخص شد.
عکس: DW/D. Planert
۸۰۰ نفر در تخلیه گاه زباله ها
نیروهای پولیس در طی چند روز همواره پناهجویان را به وچیاک انتقال دادند. آنها از نقاط مختلف شهر، از سرک ها و ایستگاه های قطار جمع شده اند. در وچیاک اکنون شمار کمی از پناهجویان دیده می شوند. بسیاری از مردم محل احساس می کنند که از سوی اتحادیه اروپا و حکومت شان تنها گذاشته شده اند. آنها می گویند: «حالا باید به خودمان کمک کنیم.»
عکس: DW/D. Planert
نان و سوپ
عمدتا بیشتر مردان جوان از افغانستان، پاکستان و سوریه و بعضی ها از هند، مصر و نوار غزه به اینجا آمده اند. به آنها روزانه دو بار از سوی دفتر صلیب سرخ محلی نان و سوپ توزیع می شود. کارمندان سازمان بین المللی مهاجرت «آی او ام» با یک موتر سفید آمدند اما کاری انجام ندادند و برگشتند.
عکس: DW/D. Planert
صلیب سرخ امیدوار کمک است
کارمندان دفتر صلیب سرخ محلی در بیهاج می گویند که آنها از سوی حکومت سارایوو و سازمان بین المللی مهاجرت «آی او ام» برای مراقبت از پناهجویان و خریداری امکانات، پولی دریافت نمی کنند. به این دلیل چند روز پیش آنها از شهروندان بیهاج خواستار کمک های غذایی شدند.
عکس: DW/D. Planert
حکایت هایی از جنگ
کسانی که در وچیاک گیر مانده اند، حداقل ده هفته و حتی تا سه سال در راه رسیدن به اروپا بوده اند. آنها از جنگ در سوریه، حملات تروریستی و اعمال خودسرانه پولیس در پاکستان و فرود آمدن راکت ها در غزه سخن می گویند. آنها می گویند: «اگر در کشور ما امکانات زندگی کردن می بود، ما در اینجا نمی نشستیم.»
عکس: DW/D. Planert
وقتی صبر و توان پایان می یابد
جمعه الحمید می گوید در سوریه در زندان رژیم اسد بوده است. او از حومه ادلب آمده است. سه سال در بین راه بوده و یک سال را هم در کمپ موریا در جزیره لیسبوس یونان سپری کرده است. این مرد ۲۶ ساله می گوید: «من می خواهم فقط در یک خانه زندگی کنم، چیز دیگری غیر از آن نمی خواهم. از پولیس و از جنایتکاران می ترسم.» سه هزار یورو قاچاقبران برای انتقال او می گیرند. اما او این مبلغ پول در اختیار ندارد.
عکس: DW/D. Planert
این کمپ نیست
اینها شعار می دهند که ما می خواهیم صدای ما شنیده شود. یک زن از یک سازمان حقوق بشری فرانسوی این شعار را به طور خوانا برای آنها نوشته است. تلاشی بی نتیجه برای به دست آوردن کمک.
عکس: DW/D. Planert
بدون حق و حقوق
حسن علی با وجودی که در سازمان بین المللی «آی او ام» در کمپ بیرا راجستر شده و در آنجا برای او جایی داده شده بود، اما به وچیاک برگشت داده شد. او گفت: «پولیس من را از شهر دستگیر کرد. وقتی که کارت سازمان بین المللی مهاجرت را به آنها نشان دادم و گفتم که من از بیرا هستم، آنها گفتند که اگر من این را بار دیگر تکرار کنم مورد لت و کوب قرار خواهم گرفت. بعدا آنها من را به اینجا انتقال دادند. نمی دانم چرا.»
عکس: DW/D. Planert
صرف غذا در میان خاک و زباله
مواد غذایی که از سوی صلیب سرخ داده می شود شامل روزانه دو وعده غذایی سوپ است. در اینجا برق، توالت، حمام و هیچ امکانات دیگر برای شستن لباس وجود ندارد. تقریباَ همه آنها را بر روی جلد شان دانه یا زخمی های چرکی دارند و پاهای شان خونین اند. در اینجا داکتر وجود ندارد. کارمندان صلیب سرخ می گویند که مواد کافی برای مراقبت از آنها ندارند.
عکس: DW/D. Planert
دوران کودکی در میان زباله ها
کوچکترین فرد در میان این کمپ در زباله ۱۲ ساله است. در واقع باید او به کمپ بیرا و یا یک هوتل برده می شد، جایی که زنان وکودکان برده شده اند. پولیس او را نیز گرفت و به وچیاک منتقل کرد. تنها چیزی که او دارد، لباس تن اش است. مسئول این همه اتحادیه اروپا و حکومت بوسنیا خوانده می شود.
عکس: DW/D. Planert
در پیش چشمان اتحادیه اروپا
اتحادیه اروپا نمی تواند بگوید که آنها چیزی نمی دانند. دو سرباز نیروهای اتحادیه اروپا «ایفور» در وچیاک بودند و همه چیز را دیده اند. آنها به ستاد مرکزی شان گزارش داده اند. این وضعیت قویا جنگ بوسنیا را به یاد می آورد. بیهاج زمانی «زون امن سازمان ملل متحد» بود اما تنها بر روی کاغذ. ناظران سازمان ملل متحد در اینجا بودند. اما هیچ کاری نکردند. مانند سربازان «ایفور» که حالا کاری انجام نمی دهند.