دانشمند ژاپنی، یوشینوری اُسومی برنده جایزه نوبل پزشکی شد
۱۳۹۵ مهر ۱۲, دوشنبه
پروفسور یوشینوری اُسومی، دانشمند ژاپنی برنده نوبل پزشکی و فیزیولوژی سال ۲۰۱۶ شد. ۱۰۷مین جایزه نوبل پزشکی به خاطر تحقیقات در زمینه اتوفاژی (مکانیسم خودخواری اجزاء سلول) به یوشینوری اُسومی ژاپنی اهدا میشود.
عکس: picture-alliance/AP Photo/S. Kambayashi
تبلیغات
موسسه کارولینسکای استکهلم که مسئول انتخاب و اهدای جوایز نوبل پزشکی است، روز دوشنبه (۱۲ مهر / ۳ اکتبر) اعلام کرد که نوبل پزشکی و فیزیولوژی سال ۲۰۱۶ به دانشمند ژاپنی یوشینوری اُسومی اهدا میشود.
بنا بر توضیح کمیته نوبل پزشکی، اهمیت کشف پروفسور اسومی در آن است که «تغییرات ژنتیکی بوجود آمده در پی اتوفاژی (مکانیسم خودخواری اجزاء سلول) میتوانند سبب بیماریهای گوناگونی شوند.» اتوفاژی فرآيندی است که در آن سلول خود اجزایش را هضم میکند.
در توضیح کمیته نوبل پزشکی همچنین آمده است که اتوفاژی میتواند به اختلالات مختلفی در بدن چون سرطان و همچنین بيماریهای اعصاب منجر شود.
توماس پرلمان، منشی کمیته نوبل در شرح واکنش پروفسور یوشینوری اُسومی پس از شنیدن این خبر میگوید که او آهی کشید و گفت انتظار چنین جایزهای را نداشته است. توماس پرلمان در ادامه میگوید: «این پروفسور ۷۱ ساله ژاپنی از شنیدن خبر بسیار شادمان شد.»
جایزه نوبل پزشکی سال گذشته به دانشمندان یویو تو، ویلیام کامپبل و ساتوشی اومورا اهدا شد که در زمینه نقش انگلها برای یافتن درمان بیماریهای مالاریا و دیگر بیماریهای حارهای تحقیق میکنند.
روزهای سهشنبه و چهارشنبه همین هفته برندگان نوبل فیزیک و شیمی معرفی میشوند و روز جمعه (۱۶ مهر / ۷ اکتبر) نیز برنده جایزه نوبل صلح معرفی خواهد شد. یکی از سخنگویان کمیته نوبل در باره اعلام جایزه نوبل ادبیات گفت نام برنده این جایزه روز سیزدهم اکتبر اعلام خواهد شد.
برندگان جوایز نوبل در دهم دسامبر هر سال در سالمرگ آلفرد نوبل، هشت میلیون کرون سوئد (۸۳۰ هزار یورو) دریافت خواهند کرد.
جنجالبرانگیزترین برندگان جوایز نوبل در یک نگاه
جایزه نوبل از زمان اهدای آن برای اولین بار در سال ۱۹۰۱ تا به امروز، همیشه جنجالبرانگیز بوده است؛ چه در مورد آنهایی که آن را دریافتکردهاند، چه آنهایی که رد کردهاند و چه در مورد شخصیت مهمی که نوبل هرگز به او اهدا نشد.
عکس: picture-alliance/akg-images
"پدر سلاحهای شیمیایی"
یکی از جنجالیترین برندگان جایزه نوبل، فریتز هابر دانشمند آلمانی بود. او در سال ۱۹۱۸ نوبل شیمی را برای ابداع روشی برای تولید گاز آمونیاک در شرایط آزمایشگاهی دریافت کرد؛ دستاوردی مهم برای تولید کودهای شیمیایی که وقوع انقلابی در صنعت جهانی تولید غذا را رقم زد. هابر اما به دلیل توسعه دانش تولید گازهای سمی کلر در نبرد سنگر به سنگر در جنگ جهانی اول به عنوان "پدر سلاحهای شیمیایی" نیز شناخته میشد.
عکس: picture-alliance/akg-images
کشف مرگبار
اوتو هان، دیگر دانشمند آلمانی بود که در سال ۱۹۴۵ نوبل شیمی را به خاطر کشف شکاف هستهای از آن خود کرد. اگر چه او خود هیچگاه روی بعد نظامی این کشفاش کار نکرد، اما این یافته به طور مستقیم به ساخت و توسعه بمب اتمی منجر شد. کمیته نوبل در اصل قصد داشت این جایزه را در سال ۱۹۴۰ به هان اهدا کند، اما در نهایت او پنج سال بعد، چند ماه پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی این جایزه را دریافت کرد.
عکس: picture-alliance/G. Rauchwetter
کشف ممنوعه
پل مولر، دانشمند سوئیسی در سال ۱۹۴۸ نوبل پزشکی را به خاطر کشف سم "د.د.ت" بدست آورد. استفاده از این آفتکش در جریان جنگ جهانی دوم و سالهای پس از آن زندگی میلیونها نفر را نجات داد. اما دانشمندان محیط زیست بعدها استدلال کردند که د.د.ت تهدیدی برای سلامت انسان و حیات وحش به شمار میرود. در حال حاضر استفاده از این آفتکش کشاورزی در سراسر جهان ممنوع است.
عکس: picture-alliance/dpa/UN
خشم هیتلر، استعفای دو عضو کمیته نوبل
نوبل صلح را شاید بتوان جنجالیترین جایزه از مجموعه نوبل دانست. در سال ۱۹۳۵ کارل فن اوسیتزکی، فعال صلحطلب آلمانی، به خاطر افشای افزایش توان تسلیحاتی محرمانه آلمان، نوبل صلح را دریافت کرد. دو تن از اعضای کمیته نوبل در واکنش به این تصمیم استعفا دادند. اوسیتزکی پیشتر به همین خاطر زندانی شده بود. هیتلر، دیکتاتور نازی، خشمگین از این انتخاب، کمیته نوبل را به دخالت در امور داخلی آلمان متهم کرد.
عکس: Bundesarchiv 183-R70579
رد جایزه، اعزام نماینده
تصمیم کمیته نوبل برای اهدای جایزه صلح به هنری کیسینجر، وزیر خارجه آمریکا و لهدوک تو، سیاستمدار ویتنامی در سال ۱۹۷۳ انتقادات زیادی را برانگیخت. دو تن از اعضای کمیته نوبل استعفا دادند. این جایزه برای به رسمیت شناختن تلاشها برای تحقق صلح در جنگ ویتنام در نظر گرفته شده بود، اما تو آن را نپذیرفت. کیسینجر در مراسم حاضر نشد و نمایندهای را به جای خود فرستاد. جنگ ویتنام دو سال بعد از آن هم ادامه داشت.
عکس: picture-alliance/dpa
آزادیخواه و دیکتاتور
اهدای جایزه نوبل اقتصاد به میلتون فریدمان، اقتصاددان آمریکایی، در سال ۱۹۷۶ اعتراضات بینالمللی گستردهای را به ویژه در میان چپها، برانگیخت. دلیل این اعتراضات همکاری فریدمن با آگوستو پینوشه، دیکتاتور شیلی بود. فریدمن یک سال پیش از آن به شیلی سفر کرده بود. منتقدان استدلال میکردند که تئوریهای فریدمن الهامبخش رژیمی بوده که هزاران نفر از شهروندانش را شکنجه کرده و به قتل رسانده است.
عکس: PD
هدفی دستنیافتنی
جایزه نوبل صلح مشترک میان عرفات رهبر فلسطین، شیمون پرز وزیر خارجه اسرائیل و اسحاق رابین نخستوزیر اسرائیل در سال ۱۹۹۴ در اصل به امید پیشبرد مذاکرات صلح خاورمیانه به این سه نفر اهدا شد. یک عضو کمیته نوبل در پی اتخاد این تصمیم عرفات را "تروریست" خوانده و استعفا داد. مذاکرات صلح هم متوقف شدند و رابین یک سال بعد توسط یک جوان وطنپرست اسرائیلی ترور شد.
عکس: Jamal Aruri/AFP/Getty Images
خاطرات مناقشهبرانگیز
ریگوبرتا منچو، سیاستمدار گواتمالایی، در سال ۱۹۹۲ به پاس "تلاش برای تحقق عدالت اجتماعی و آشتی قومی و فرهنگی" نوبل صلح را دریافت کرد. اندکی بعد اما گفته شد که خاطرات وی تا اندازهای ساختگی بودهاند. هر چند گزارش وی در مورد نسلکشی گواتمالاییهای بومی برای وی شهرت به همراه داشت، با این حال بسیاری معتقد بودند که منچو شایسته دریافت نوبل صلح نبوده است.
عکس: picture-alliance/dpa/D. Fernandez
جایزه زودرس
زمانی که باراک اوباما در سال ۲۰۰۹ جایزه نوبل صلح را دریافت کرد، بسیاری شوکه شدند؛ از جمله خود او. این جایزه در حالی به پاس "تلاشهای فوقالعاده برای تحکیم دموکراسی بینالمللی و همکاری میان ملتها" به اوباما داده شد که کمتر از یک سال بود که او به مقام ریاستجمهوری آمریکا رسیده بود. منتقدان و شماری از هوادارانش معتقد بودند این جایزه زودتر از آنکه او واقعا بتواند کاری انجام دهد، به وی داده شده است.
عکس: picture-alliance/dpa
نوبل پس از مرگ
نوبل پزشکی در سال ۲۰۱۱ به ژول اُفمن، بروس بویتلر و رالف اشتاینمن برای کشف "اصول بنیادی فعالکننده ساختار ایمنی و مصونیت بدن" رسید. مشکل اینجا بود که اشتاینمن چند روز پیش از اعلام این خبر درگذشته بود و طبق قوانین نوبل، جایزه نباید پس از مرگ به شخصی تعلق بگیرد. اما کمیته نوبل اعلام کرد که در تصمیماش تجدیدنظر نخواهد کرد، زیرا اعضای کمیته به هنگام تصمیمگیری از درگذشت اشتاینمن آگاه نبودهاند.
عکس: picture-alliance/dpa/Rockefeller University
غفلت بزرگ
جایزه نوبل هم به خاطر کسانی که آن را دریافت کردهاند و هم کسانی که آن را رد کردهاند، جنجالبرانگیز بوده است. مهاتما گاندی، رهبر هند، پنج بار برای دریافت نوبل صلح نامزد شد اما هیچگاه آن را دریافت نکرد. در سال ۲۰۰۶ یکی از اعضای کمیته نوبل گفت: «بزرگترین غفلت ما در تاریخ ۱۰۶ ساله اهدای نوبل بدون تردید این بوده است که نوبل صلح هیچگاه به مهاتما گاندی اهدا نشد.»