1. پرش به گزارش
  2. پرش به منوی اصلی
  3. پرش به دیگر صفحات دویچه وله

داگمار تسیلیگ -گالری عکس

PB/SB۱۳۸۹ اردیبهشت ۶, دوشنبه

پزشکی با تمام وجود

داگمار تسیلیگ زمان کافی برای بیمارانش می‌گذارد. او از بچگی دوست داشت دکتر باشد. داگمار برای تحصیل در رشته پزشکی در سال ۱۹۷۵ به شهر روستوک آمد و همین‌جا ماند. او چند سال به‌عنوان جراح در اتاق عمل کار می‌کرد. بعد مدیریت بیمارستان محل کارش تغییر کرد و اوضاع بدتر شد. بسیاری از جمله داگمار کار در آن بیمارستان را رها کردند. او از سال ۱۹۹۶ در مرکز امدادونجان صلیب سرخ آلمان در شهر روستوک کار می‌کند.
عکس: DW

داگمار تسیلیگ به اندازه کافی برای بیمارانش وقت می‌گذارد. او از بچگی دوست داشت دکتر باشد. داگمار برای تحصیل در رشته پزشکی در سال ۱۹۷۵ به شهر روستوک آمد و همین‌جا ماند. او چند سال به‌عنوان جراح در اتاق عمل کار می‌کرد. بعد مدیریت بیمارستان محل کارش تغییر کرد و اوضاع بدتر شد. بسیاری از جمله داگمار کار در آن بیمارستان را رها کردند. او از سال ۱۹۹۶ در مرکز امدادونجان صلیب سرخ آلمان در شهر روستوک کار می‌کند.

آماده برای شرایط غیر عادی

عکس: DW

پس از هر مأموریتی کیف کمک‌های پزشکی از نو پر می‌شود. هیچ چیز نباید کم باشد. مسئله زندگی انسان‌هاست. داگمار تسیلیگ به همراه دستیارش، با دقت تمام، قفسه‌های دارویی مرکز امداد و نجات صلیب سرخ در شهر روستوک را وارسی می‌کنند و پس از اطمینان از این‌که همه چیز سر جای خودش است، به اتاق استراحت می‌روند. آنها در این اتاق منتظر مأموریت بعدی می‌مانند.

در عرض ۱۰ دقیقه در محل

عکس: DW

یک دقیقه تا خودروی امداد و ۱۰ دقیقه تا محل حادثه؛ داگمار تسیلیگ و دستیارش بیش از این زمان ندارند. هنگامی که آژیر اخطار در مرکز امدادونجات به‌صدا درمی‌آید، هیچ‌کس تعطل نمی‌کند. تعداد مأموریت‌ها متفاوت است؛ گاهی ۲ یا ۳ مأموریت در یک شیفت کاری و گاهی ۵ یا ۶. به هر حال داگمار تسیلیگ و همکارش همیشه زمان کوتاهی برای گپ‌زدن پیدا می‌کنند.

مرغ با سس کاری

عکس: DW

داگمار تسیلیگ با خنده می‌گوید: «مردها هم گاهی آشپزی می‌کنند، اسپاگتی با سس آماده!» شیفت کاری اول ساعت ۷ صبح آغاز می‌شود. بعد نوبت صبحانه دسته‌جمعی‌ست. شیفت شب‌ها هم ساعت ۲۳ آغاز می‌شود که در این صورت شام دسته‌جمعی خورده می‌شود. داگمار تسیلیگ به آشپزی علاقه دارد. او امروز در آشپزخانه کوچک ساختمان محل کار، غذایی جدید را آزمایش می‌کند: مرغ با سس کاری و نارنگی.

مثل یک خانواده

عکس: DW

تقریبا تمام کارکنان مرکز امدادونجات شهر روستوک مرد هستند. داگمار تسیلیگ می‌گوید: «بعضی از دستیاران من جای فرزند من هستند.» او به ایفای نقش مادر علاقه دارد. به گفته داگمار، «چنین چیزی در این شغلی لازم است. گاهی لازم است کسی باشد که در کنارت بنشیند و تو از بودنش آرامش بگیری.» البته خندیدن هم راه‌حل خوبی‌ست: «ما خیلی می‌خندیم، در غیر این‌صورت این شغل قابل تحمل نیست.»

یک "بچه‌بابا"ی تمام‌عیار

عکس: DW

«وقتی از سر کار به خانه برمی‌گردم، با خودم می‌گویم که تو باید این و آن را برای بابا تعریف کنی. بعد یادم می‌آید که او دیگر این‌جا نیست.» داگمار تسیلیگ ۹ سال از پدر بیمارش نگهداری کرده است. «و من از هیچ‌کدام از این لحظه‌ها پشیمان نیستم». او در روز ۱۳ آوریل ۲۰۰۹ درگذشت، روزی که در آلمان یک عید مذهبی‌ست. داگمار می‌گوید: «من یک بچه‌بابای تمام‌عیار بودم.»

پزشک جوجه‌تیغی‌ها

عکس: DW

پدر داگمار تسیلیگ جنگل‌بان بود. او علاقه به حیوانات را از پدر به ارث برده است. داگمار ۱۸ جوجه‌تیغی در خانه دارد. آنها کوچک‌تر و ضعیف‌تر از آن هستند که در سرمای محیط باز، از خواب زمستانی بیدار شوند. به همین دلیل دوستان داگمار تسیلیگ او را به شوخی "پزشک جوجه‌تیغی‌ها" می‌نامند. او زمانی ۳۷ جوجه‌تیغی را در زیرزمین خانه‌اش پناه داده بود. غذادادن و نگهداری از آنها کار ساده‌ای نیست. او می‌گوید: «زمانی می‌خواستم از این کار دست بردارم. اما چه کسی می‌تواند به این چهره‌های کوچک و معصوم "نه" بگوید؟»

گوشه دنج من

عکس: DW

وقتی همه کارها انجام شد، داگمار تسیلیگ هم کمی نیاز به استراحت دارد؛ یا در مقابل تلویزیون یا با مطالعه یک داستان، بر روی مبلی که او «گوشه دنج من» می‌خواندش. همسر داگمار تسیلیگ مهندس کشتی‌ست و زمان بسیاری بر روی آب است. به گفته داگمار، «ما ۲۹ سال است که با هم ازدواج کرده‌ایم اما همدیگر را حداکثر ۱۰ سال دیده‌ایم.» آنها فرزندی هم ندارند. داگمار تسیلیگ زمان چندانی را هم با دوستانش نمی‌گذراند، اما احساس تنهایی نمی‌کند: «من با تنهایی‌ام به خوبی کنار می‌آیم.»

زندگی خصوصی هم سراسر کار است

عکس: DW

داگمار تسیلیگ عضو تیم امدادونجات دریایی نیز هست و شناگران مسیرهای طولانی را همراهی می‌کند. به گفته خودش، «یک بار دو روز متوالی در قایق بودم، بدون این‌که بخوابم.» او در زمان بیکاری‌اش هم پزشک است. داگمار ۶ سال است که به صورت افتخاری برای یک انجمن امدادونجات حادثه‌دیدگان دریایی در آلمان کار می‌کند. او شنبه‌ها صبح زود به ساحل دریای بالتیک می‌رود تا به امدادگران دریایی آینده آموزش دهد.

انسانی روی عرشه

عکس: DW

کارآموزان انجمن امدادونجات دریایی با خطرهای روی آب سروکار دارند. این‌جا نجات یک مرد بر روی عرشه شبیه‌سازی می‌شود. همه در انجمن امدادونجات دریایی کار می‌کنند و می‌خواهند دانش خود را در این عرصه گسترش دهند. این دوره‌ها، به گفته داگمار، برای کسانی که در شهر روستوک زندگی می‌کنند، ضروری‌ست: «کسی نمی‌داند؛ هر پزشکی ممکن است هر لحظه به‌عنوان نیروی امدادی در یک مرکز امدادونجات دریایی به کار گرفته شود.»

کار هر کس نیست

عکس: DW

داگمار تسیلیگ با ناراحتی می‌گوید: «وقتی پزشکانی را می‌بینم که بدون این‌که به شکم بیمار دست بزنند، قصد عمل‌کردن روده‌اش را دارند، کنترلم را از دست می‌دهم.» نمی‌توان امدادگر دریایی بود و این‌گونه عمل کرد. در دریا فقط اقلام ضروری در دسترس است نه تجهیزاتی که بتوانند جایگزین پزشک شوند. باید در چنین شرایطی به توانایی‌های خود تکیه و از تمام حس‌ها استفاده کرد.

مسلما فقط "هانزا"

عکس: DW

داگمار تسیلیگ به فوتبال علاقه دارد و رقابت‌های بوندس‌لیگا را دنبال می‌کند: «من در آلمان طرفدار تیم هانزا روستوک هستم و در عرصه بین‌المللی هوادار بارسلونا. حتی یک بار بازی بارسلونا را به همراه همسرم در استادیوم از نزدیک دیدم.» داگمار تسیلیگ و همسرش، کلاوس پتر، علاقه زیادی به مسافرت دارند. وقتی کلاوس به خانه بیاید، هر دو، به محض این‌که موقعیتی پیش آید، به تعطیلات می‌روند.

ماندن در کنار دریای بالتیک

عکس: DW

«یک بار، ۵ سال پس از ازدواجمان، که من به همراه همسرم به مأمریت دریایی رفتم، این فرصت را داشتم که آلمان شرقی را ترک کنم، اما به‌عنوان یک پزشک در مقابل مردم این‌جا احساس مسئولیت می‌کردم. من نمی‌خواستم آنها را تنها بگذارم.» بعدها که دیوار برلین فرو ریخت هم، داگمار تسیلیگ روستوک را ترک نکرد. او در این شهر ریشه دوانده است. داگمار می‌خواهد سال‌های پایانی زندگی خود را هم در کنار دریای بالتیک سپری کند.

پرش از قسمت گزارش روز

گزارش روز

پرش از قسمت تازه‌ترین گزارش‌های دویچه وله

تازه‌ترین گزارش‌های دویچه وله