عفو بینالملل: مدیترانه نباید گور جمعی پناهجویان باشد
MDM۱۳۹۳ مهر ۲, چهارشنبه
سازمان عفو بینالملل و گروههای حامی متقاضیان پناهندگی خواستار امن شدن مسیرهای ورود پناهجویان به اروپا و جلوگیری از مرگ آوارگان در آبهای مدیترانه شدهاند. این خواست در آستانه روز جهانی پناهجو (۲۶ سپتامبر) مطرح شده است.
عکس: picture alliance/ROPI
تبلیغات
امنستی اینترنشنال (عفو بینالملل) و نهاد حمایت از پناهجویان (پرو آزیل)، از دولت آلمان خواستهاند اتحادیه اروپا را به اقدامات موثر برای تامین امنیت مسیرهای دریایی مورد استفاده پناهجویان و تقویت امکانات نجات آنها فرابخواند. این درخواست روز چهارشنبه ۲۴ سپتامبر و در آستانه روز جهانی پناهجو (۲۶ سپتامبر/۴ مهر) مطرح شده است.
ازپائیز ۲۰۱۳ تاکنون، گشت دریایی ایتالیا توانسته جان بیش از ۱۰۰ هزار نفر از پناهجویان در معرض مرگ در آبهای مدیترانه را نجات دهد. با این همه، تاکنون و درسال جاری بیش از ۲۵۰۰ نفر به دلیل فرسوده بودن قایقها، سوداگری قاچاقچیان و غرق شدن در راه، جان خود را در راه رسیدن به اروپا از دست دادهاند.
اتحادیه اروپا طرحی به نام "فرونتنکس پلاس" را به جریان انداخته که نظارت بر رفت و آمد قایقها در مدیترانه را تشدید میکند. اما دو نهاد یادشده بیم دارند که این نظارت به جای توجه به جان پناهجویان، صرفا روی پیشگیری از مهاجرت غیرقانونی متمرکز شود. آنها میگویند به جای امدادهای دریایی، گشتهای امنیتی دریایی تقویت شدهاند.
جذب به جای دفع
سلمین چالیشقان، دبیر عفو بینالملل در آلمان میگوید: «این سیاست به معنای آن است که مدیترانه گور پناهجویان شود.» او و گونتر بورکهارد از نهاد "پرو آزیل" میخواهند که به جان باختن پناهجویان در مرزهای اروپا پایان داده شود.
این دو نهاد از نقض امدادرسانی کافی به پناهجویان توسط آلمان، فرانسه، بریتانیا، اسپانیا و لهستان انتقاد کردهاند: « صدها پناهجو در مدیترانه غرق میشوند، اما وزیر کشور آلمان و همکاران او در کمیسیون اروپا به جای اقدامی برای تامین جانی سایر پناهجویان، طرحی برای حراست هر چه بیشتر از مرزهای اتحادیه ارائه کردهاند تا محدودیتهای ورود آنها را هر چه بیشتر کنند.»
آفریقاییان و آرزوی رسیدن به "بهشت اروپا"
بسیاری از آفریقا خطر سفر دریایی را به جان میخرند تا به ایتالیا میرسند. آنها میپندارند در اروپا کار و اتوموبیل در انتظارشان است. اما بسیاری بزودی به واهی بودن خیالات خود پیمیبرند.
عکس: DW/J.Hahn
صبر، نه زندگی
در جنوب ایتالیا محلههایی فقیرنشین با آلونکهایی اینچنین ایجاد شده است. تابستانها صدها آفریقایی بر شمار ساکنان این محلهها افزوده میشود. آنها در پی به دست آوردن پولی برای خانوادهشان به دنبال کار در مزارع ایتالیا و برداشت محصول هستند. اما کارفرماها با افزایش شمار کارگران حقوق آنها را بسیار پائینتر از حد معمول تعیین میکنند.
عکس: DW/J.Hahn
زاغهای در مرکز اروپا
حدود ۱۰۰۰ نفر در این زاغه در منطقه "آپولین" در جنوب ایتالیا زندگی میکنند. اینجا نه آب آشامیدنی هست، نه برق، نه توالت. شمار افراد این محله فقیرنشین در تابستان افزایش مییابد. به خاطر باد مساعدی که در دریای مدیترانه میوزد، بسیاری از شهروندان آفریقایی خطر سفر دریایی به سواحل جنوبی ایتالیا را به جان میخرند و خود را به اروپا میرسانند.
عکس: DW/J.Hahn
سرگردانی در سرزمینی دوردست
هر که بخواهد در "گتو" زندگی کند باید به فکر خود باشد. باید با ژنراتوری به فکر تولید برق بود. آنها که تکنیکیترند در مکانی به تعمیر دوچرخه مشغول میشوند. اینجا دوچرخه تنها وسیله نقلیه است. آنها که میخواهند برای کار به مزارع بروند باید با دوچرخه یا پیاده خود را به محل کار برسانند.
عکس: DW/J.Hahn
قلب سبز ِ ایتالیا
شهر فوجای ایتالیا در ۱۵ کیلومتری این "گتو" قرار دارد. در اطراف این شهر مزارع کشاورزی قرار دارند؛ جایی که مهاجران آفریقایی گاهی در آنها کار میکنند. کار دیگری در انتظار مهاجران نیست، زیرا صنعت در این منطقه رشد چندانی نداشته است. بیش از ۱۵ درصد مردم این منطقه در پی بحران موجود در اروپا بیکار شدهاند.
عکس: DW/J.Hahn
در انتظار زندگی بهتر
"ایبرا امباکه فال" و "انگرسار" شهروندان سنگالی هستند. آنها هم میدانند که اینجا پول درآوردن آسان نیست. انگرسار ۳۲ساله تا چندی پیش خوشحال بود که اجازه کار موقت دارد. او برای چیدن گوجه فرنگی ساعتی ۵/ ۳ یورو دریافت میکند. بخشی از این پول به "کاپورالی" میرسد که در این منطقه به مافیای ایتالیا و آفریقا گفته میشود.
عکس: DW/J.Hahn
دولت ایتالیا مشکلات مهاجران را نمیبیند
اعضای مافیای "کاپورالی" هر چه بخواهند بر سر زاغهنشینان میآورند. مافیا در این منطقه موازین خود را دارد و به قوانین دولتی اهمیتی نمیدهد. قاچاق مواد مخدر و روسپیگری در دست این سازمان است و امری طبیعی به حساب میآید. نهادهای دولتی مشکلات مهاجران را نمیبیند. بعضی اوقات اما کاروانی با یک طبیب به منطقه میآید و به مشکلات پزشکی اهالی رسیدگی میکند. چند توالت سیار هم نصب شده است.
عکس: DW/J.Hahn
واسطه میان فرهنگها
بسیاری از ایتالیاییهایی که در نزدیکی این منطقه زندگی میکنند فقط از راه تلویزیون با شرایط زندگی در آن آشنا شدهاند. آرکانگلو ماریا، کشیش کاتولیک منطقه خواستار بهبود شرایط زندگی ساکنان گتو است. این کشیش به همراه چند علاقمند دیگر، آموزش زبان به مهاجران را آغاز کرده است. او می گوید: «بیشتر مهاجرانی که اینجا زندگی میکنند هیچ مدرک شناسایی معتبری ندارند. زندگی در اینجا با کرامت انسانی همخوان نیست.»
عکس: DW/J.Hahn
ساختوساز برای مهاجران
مهاجران آفریقایی در روستایی در نزدیکی زاغه، شیوه ساخت ساختمان را فرامیگیرند. آنها قرار است پس از پایان ساخت این خانهها آنجا زندگی کنند. این پروژه با حمایت مسئولان نهادهای دولتی منطقه روبرو شده است. این ساختمانها اما راه حلی برای مشکل مسکن مهاجران نیست، زیرا تعداد ساختمانها اندک و شمار مهاجران بسیار است.
عکس: DW/J.Hahn
در آرزوی قانونی شدن
"امبایه اندیایه" در مورد خودش میگوید: «من مهاجری غیرقانونی بودم. خیلی کوشیدم تا سرانجام کاری به عنوان فروشنده خیابانی پیدا کردم. به تدریج تونستم اجازه اقامت بگیرم. امبایه اندیایه اکنون رئیس سازمان پناهندگان "لاسنگال" شده است. او خواستار آن است که دیگر آفریقاییهای مهاجر نیز در ایتالیا اوراق معتبر دریافت کنند و اجازه اقامتشان قانونی شود.
عکس: DW/J.Hahn
آرزویم زندگی کردن چون انسان است
"مامادو لامین گای" شهروند دیگر سنگال خوشحال است که دیگر در "گتو" زندگی نمیکند. میگوید: «مسئله اصلی کرامت انسانی است.» و ادامه میدهد که در آغاز ورود به ایتالیا با ورود به گتو و دیدن زندگی آفریقاییها در آنجا قلبش شکسته است. او خوشحال است که اجازه کار دارد و میخواهد با کار زیاد شرایط زندگیاش را بهبود بخشد.
عکس: DW/J.Hahn
آیندهای تیره بدون مدارک قانونی
بسیاری از آفریقاییهای مهاجر میخواهند از زاغههای جنوب ایتالیا خارج شوند. آنها بارها خواستار خروج از ایتالیا و اعزام به کشور اروپایی دیگری شدهاند، اما اتحادیه اروپا با خواست آنها مخالفت میکند. بر طبق موازین پناهندگی این اتحادیه، پناهجویان باید در کشوری تقاضای پناهندگی بدهند که برای نخستین بار به آن وارد شدهاند.
عکس: DW/J.Hahn
خانه نه، تنها سقفی بالای سر
در ایتالیا ۶۵ هزار پناهجو زندگی میکنند. بیشتر آنها آفریقایی هستند. بسیاری از این پناهجویان خواستار بازگشت به کشور خود هستند، اما هزینه تهیه بلیط بازگشت بسیار زیاد است. آنها در زاغههایی زندگی میکنند که دیوارهایش مقوایی هستند و بر آن نوشته شده: «جایی که باریلا باشد، خانه است.» باریلا یکی از کنسرنهای بزرگ تولید مواد غذایی در ایتالیاست.
عکس: DW/J.Hahn
عکس 121 | 12
این دو سازمان پیشنهاد کردهاند که اروپا، مسیرهایی قانونی برای عبور پناهندگان ایجاد کند. چلیشقان و بورکهارد انتقاد کردهاند که اتحادیه اروپا در رفتار با پناهجویان، با ترکیه و لیبی دست همکاری داده است: «اتحادیه اروپا میکوشد یک منطقه بیطرف به دور خود ایجاد کند.»
بورکهارد میگوید سیستم پذیرش پناهجو طبق «قرارداد دوبلین» شکست خورده، اما آلمان و سایر کشورهای اروپایی غربی همچنان پذیرش پناهجو را تنها در مرزهای خود معتبر میدانند. قرارداد دوبلین در پانزده ژوئن ۱۹۹۰ در باره شرایط پناهندگی در ۱۲ کشور عضو اتحادیه اروپا به تصویب رسید و از اول سپتامبر ۱۹۹۷ اجرایی شد.
طبق این قرارداد، متقاضیان پناهندگی باید تقاضای خود را به همان کشوری در اروپا ارائه دهند که وارد آن میشوند. متقاضیان حق ندارند از کشور ثالث عبور کرده و در جای دیگر تقاضا بدهند.
در حال حاضر ۵۱ میلیون نفر در تمام دنیا در وضعیت دربهدری و آوارگی هستند. این رقم از زمان جنگ دوم جهانی تاکنون سابقه ندارد اما پای بخش بسیار کوچکی از این میزان به اروپا میرسد.
کشورهای فقیر همچون پاکستان، لبنان یا کنیا، سهم بسیار بالایی در پذیرش پناهجویان ایفا میکنند. دبیران عفو بینالملل و« پرو آزیل» میگویند اروپا باید با توجه به بحرانهای منطقهای کنونی، متوجه تعهد اخلاقی خود در پذیرش پناهجویان بیشتر باشد و کمک به آوارگان و جنگزدگان را یک وظیفه مستمر اجتماعی بداند.