پدر و مادر فصل بهار خانم از شاهزادگان قاجاری بودند:

"ز طفلی اشكريزی بوده كارم

از آن فصل بهارم خوانده مادر

ادبيات فارسی و عربی را نزد آموزگاران سرخانه آموخت. ۱۳ ساله بود كه او را به همسری يكی از شاهزادگان قاجاری دادند و از ناصرالدين‌شاه برايش لقب "ايران‌الدوله" گرفتند.

از آنجا كه همسرش شيفته ادبيات بود، هم‌نشين سرايندگان برجسته مانند ملك‌الشعرا بهار، شيدا و عشقی شد و شعرهايش را در نشريات "ارمغان" و "گل زرد" با تخلص "بهار جنت" به چاپ رساند.

بر سنگ مزار همسرش نوشت:

"بسكه دلم سوختی ز آتش هجران

از تف آهم زمانه پر ز شرر شد"

بر اثر همنشينی با سرايندگان نوجو گاه شكوه از شرايط اجتماعی در سروده‌هايش آشكار می‌شود:

"نه منحصر به من و تو برادر اين سختی است

برای مردم اين مُلك مرگ خوشبختی است

نه مرگ بيشتر از يكدم است و اين مردم

هزار مرتبه میرند، اين چه جان‌سختی است

ز هر چه دزد بود شكوه بر عسس ببرند

عسس چو دزد شود منتهای بدبختی است"

۳۱ ساله بود كه آزاديخواهان گيلان به سرپرستی ميرزا كوچك‌خان در رشت، دست به انقلاب زدند و در اين شهر قحطی و نابسامانی پيش آمد و او برای گردآوری كمك برای مردم سرود:

ای بانوان به اهل وطن گريه سر كنيد

از سوز و آه و ناله جهان پر شرر كنيد

آريد ياد از غم اندوه رشتيان

يادی به روزگار از اين بيشتر كنيد

بهار خانم از شاگردان كمال الملك نيز بوده و نزد او نقاشی و تصويرگری آموخته و از هنرستان صنايع مستظرفه، گواهينامه دريافت كرده است.

۴۲ ساله بود كه برای تكميل نقاشی به پاريس رفت و يك دختر فرانسوی به نام "ماكس" را با خود به تهران آورد كه به دخترانش زبان بياموزد. او خود نيز فرانسه آموخت و گاه از سروده‌های فرانسوی به ويژه آلفرِد دوموسه برای شعرهايش مايه می‌گرفت:

"ز هر برگی كه می‌ريزد ز اشجار

مرا از مرگ خود سازد خبردار

بريز ای آخرين برگ خزانی

نهان كن از نظر اين راه دشوار"

او تار و پيانو را خوب می‌نواخته و صدای خوشی داشته و چند تصنيف و آواز بر روی صفحه گرامافون ضبط كرده است.

افزون بر اينها كتابی در آشپزی و خانه‌داری هم به چاپ رسانده است.

فصل بهار خانم در ۶۴ سالگی در تهران درگذشت.