در مراسم چهلم بسیاری از کشته‌شدگان قتل‌عام دی‌ماه خانواده‌های سوگوار به‌جای شیوه‌های مرسوم عزاداری بر مزار عزیزان از دست‌رفته‌ی خود به رقص پرداختند؛ حرکتی که از سوی برخی نیروهای نزدیک به حکومت با تحقیر، توهین و تمسخر روبه‌رو شد. آنچه نادیده گرفته شد، معنای این رقص‌ها بود: وقتی مرگ با خشونت، بی‌عدالتی و شوک همراه است، سوگ در اشکال فعال دیگری بروز می‌یابد. آنجا که زبان از بیان عمق فاجعه ناتوان می‌ماند، بدن به حرکت درمی‌آید؛ از تبدیل اندوه به سکوتِ تحمیل‌شده سرباز می‌زند و از نمایشِ درهم‌شکستگی امتناع می‌کند. در چنین لحظه‌ای، سوگ به بیانی از مقاومت بدل می‌شود، اعلامی از نشکستن در برابر ظلم، و رقص، سرپیچی از روایت رسمیِ مطلوبِ ایدئولوژی حاکم می‌شود. همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.