حکومتی که سال‌ها قدرت خود را بر زبان تهدید، مسابقه تسلیحاتی و رؤیای نابودی دیگران بنا کرد، سرانجام بیش از هر چیز، آینده و ثروت مردم خودش را به آتش کشید.

اصرار بر گسترش توان موشکی، پیگیری برنامه هسته‌ای به هر قیمت و تبدیل دشمنی دائمی به ستون سیاست، نه امنیت آفرید و نه رفاه، بلکه انزوای بین‌المللی، فرسایش اقتصادی و ویرانی را نصیب کشور کرد. گاه تاریخ، بزرگ‌ترین داوری خود را در حقیقتی ساده آشکار می‌کند که ابزارهایی که برای تهدید دیگران ساخته شدند، در نهایت به نماد شکست و میراث سازندگان خود تبدیل می‌شوند.

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است