در روزهای اخیر، هم‌زمان با پیشبرد روند تصویب کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر در ایران، گزارش‌ها و شایعاتی درباره تنظیم یا مذاکره بر سر توافقی جدید درباره حقوق و سهم ایران در خزر منتشر شده که گفته می‌شود جزئیات آن به افکار عمومی اعلام نشده است.

هنوز سند معتبر و مستقلی که وجود چنین توافق محرمانه‌ای یا مفاد آن را تأیید کند، منتشر نشده و بنابراین نمی‌توان ادعاهای مطرح‌شده را قطعی دانست؛ اما نگرانی درباره سرنوشت حقوق ایران در خزر بی‌سابقه یا بی‌اساس نیست.

در کنوانسیون ۲۰۱۸  آکتائو نیز تعیین حدود بستر و زیربستر ــ که مستقیماً با حقوق بهره‌برداری از منابع نفت و گاز ارتباط دارد ــ به توافق‌های بعدی واگذار شد و سهم درصدی ایران در آن مشخص نشد. از این رو، هرگونه توافق جدید درباره تحدید حدود، بهره‌برداری یا واگذاری حقوق ایران، اگر واقعاً در حال تنظیم یا مذاکره باشد، باید با شفافیت کامل در اختیار مردم و نهادهای قانونی قرار گیرد؛ چراکه مسئله فقط یک قرارداد معمولی نیست، بلکه پای بخشی از حقوق سرزمینی و منابع طبیعی ایران در میان است و سکوت یا محرمانه نگه داشتن مفاد چنین توافقی می‌تواند به نگرانی‌های فراوانی درباره احتمال از دست رفتن بخشی از این حقوق منجر شود.

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.