مرگ آیدا حیدری، نامزد ابوالفضل حیدری، از کشته‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و دانیال کریمی، پدر امیرمحمد کریمی، یکی دیگر از کشته‌شدگان خیزش دی‌ماه بار دیگر یادآور این حقیقت تلخ است که سرکوب و کشتن معترضان، به کشتن یک انسان ختم نمی‌شود. گلوله‌ای که قلب و مغز یک معترض را هدف می‌گیرد و طنابی که بر گردن او می‌افتد، به خانواده و عزیزانش نیز شلیک می‌کند و آنها را به شکلی دیگر به کام مرگ، فروپاشی و سوگ می‌کشاند. هر قتل، هر اعدام و هر زندگی تباه شده، زخمی تازه بر پیگر خانواده و جامعه باقی می‌گذارد. زخمی که به خشم، کینه و نارضایتی بدل می‌شود و انباشته‌تر از گذشته به نسل‌های بعد منتقل می‌شود. شاید بتوان تاریخ اعتراضات ایران را از همین زخم‌های انباشته خواند. سرکوب شاید بتواند صدایی را برای مدتی خاموش کند، اما نفرت و سوگ برجا مانده، هر بار صدای بزرگ‌تری می‌سازد.