چهار سال پس از خیزش زن، زندگی، آزادی، دولت‌های اروپایی و اتحادیه اروپا بارها همبستگی خود را با زنان و معترضان ایران اعلام کرده، سرکوب جمهوری اسلامی را محکوم کرده و علیه مسئولان نقض حقوق بشر تحریم‌هایی وضع کرده‌اند. با این حال، این بیانیه‌ها و اقدامات نتوانستند فشار سیاسی یا بازدارندگی مؤثری ایجاد کنند که مانع تشدید سرکوب حکومت شود. در دی و بهمن ۱۴۰۴، خیزش سراسری دیگری با سرکوبی بسیار گسترده‌تر و مرگبارتر روبه‌رو شد؛ سرکوبی که هزاران قربانی غیرنظامی بر جای گذاشت.

منتقدان از تناقض آشکار در رویکرد اروپا صحبت می‌کنند: اروپا همچنان در عرصه عمومی از آرمان‌های زن، زندگی، آزادی تجلیل می‌کند، اما واکنش آن تاکنون نتوانسته هزینه‌ای متناسب با ابعاد خشونتی که بر حاملان این آرمان‌ها اعمال شده، به حکومت تحمیل کند.

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.