در ایرانِ امروز، عدالت بیش از همیشه بی‌پناه به نظر می‌رسد؛ پس از کشتار دی ۱۴۰۴، موج بازداشت‌ها، زندان‌ها و اعدام‌ها ادامه یافت و برای بسیاری، قانون دیگر نه پناهگاهی برای دادخواهی، که بخشی از چرخه سرکوب شده است. عقلانیت نیز انگار هر روز بیشتر از عرصه تصمیم‌گیری کنار زده می‌شود و صداهای منتقد، عاقلان و دلسوزان جامعه یا خاموش شده‌اند یا به حاشیه رانده شده‌اند. سیاست‌های ماجراجویانه و تنش‌زای حکومت، کشور را سال‌هاست از صلحی پایدار و واقعی دور کرده و حاصل همه اینها جامعه‌ای است که نه امنیت دارد، نه آرامش و نه امکان تجربه کردن شادی و نشاطی طبیعی و بی‌دغدغه. گویی در این میان، عدالت، عقلانیت، عشق، صلح و خودِ شادی، نه اینکه صرفاً آسیب دیده باشند، بلکه یکی‌یکی عمداً از صحنه زندگی حذف شده‌اند.