حکومت ایران و حامیان‌ آن هر وضعیتی را به‌عنوان پیروزی تعبیر می‌کنند؛ حتی اگر رهبر و سران خود را از دست داده باشند، اقتصاد کشور را به نابودی کشانده و اکثریت مردم را در فقر و گرسنگی فرو برده باشند. از نگاه آن‌ها، همین که با تکیه بر زور اسلحه و کشتار جمعی همچنان بر سر قدرت باقی مانده‌اند، دستاوردی بزرگ و نوعی پیروزی است؛ آن هم در شرایطی که هر حکومت متعارف و برخوردار از حداقلی از عقلانیت سیاسی، مدت‌ها پیش از صحنه روزگار محو شده بود. اما این سیاست ماجراجویی بین‌المللی، سرکوب و کشتار داخلی و توهم دائمی پیروزی تا کجا می‌تواند ادامه پیدا کند؟

این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.