مادرش آمريكايی و پدرش از واعظان مسلمان مسلك صوفيه هند بود و تبارش به يكی از شاهان محلی جنوب آن سرزمين می‌رسيد، اما نور شيفته فرهنگ فرانسه بود و در دانشگاه نام‌آشنای سوربن، روان‌شناسی كودک خواند.

به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید

در عين شيفتگی به فرهنگ فرانسه، به روش صوفيان مسلمان هند می‌زيست، چنگ و وینای هندی را خوب می‌نواخت و برای كودكان داستان‌های كوتاه می‌نوشت و بر آن بود كه هنر و نويسندگی پيشه كند.

"بيست افسانه جاتاكايی" او در فرانسه و آمريكا با استقبال بسيار روبه‌رو شد.

۲۶ ساله بود كه نازی‌ها پاريس را اشغال كردند و او يک‌شبه از آنجا به لندن گريخت و ديری نپاييد كه برای كمک به جنبش پايداری عليه نازی‌ها خود را به نيروی هوايی بریتانیا معرفی كرد و به عنوان بيسيم‌چی دوره ديد و مشغول خدمت نظام شد.

با چهره زيبا و چشمان سياه و كمرويی او هيچ‌كس نمی‌توانست به صرافت بيفتد كه او پذيرای يكی از خطرناک‌ترين شغل‌های نظامی در آن زمان باشد.

۲۸ ساله بود كه زير دست وِرا اتكينس و همكارانش طی دوره‌ای توان‌فرسا برای سفر به پاريس آماده شد و با چمدانی حاوی بيسيم، لباس مبدل و داروهای خواب‌آور، داروهای ضدخواب و يك قرص سيانور، ماموريتش را آغاز كرد.

در آنجا چهار ماه بی‌هيچ درنگ و استراحتی با نام مستعار مادلِن تحت خطرناک‌ترين شرايط، پيام‌های مهمی از بریتانیا به جنبش مقاومت و از پاريس به بریتانیا مخابره كرد كه در پيشرفت كار بریتانیا عليه نازی‌ها بسيار موثر افتادند.

نور نخستين پيام‌رسان زن در كام دشمن به شمار می‌رفت.

پيام‌رسان‌های بریتانیایی بيش از سه ماه در سرزمين‌های اشغالی كار نمي‌كردند اما چون گروه جاسوسی بریتانیایی لو رفته و نور تنها مهره پيام‌رسان بريتانيا در پاريس مانده بود، در ادامه كار خود پافشاری كرد و از آنجا كه به خاطر مرام صلح‌جويانه‌اش سلاح همراه نداشت به آسانی به چنگ نازی‌ها افتاد.

پس از يک ماه بازجويی و شكنجه بینتيجه، نازیها نور را به زندانی در آلمان و سپس به اردوگاه مرگ داخائو در نزديكی مونيخ انتقال دادند، اما نازی‌ها توانستند بریتانیایی‌ها را بفريبند و وانمود كنند كه نور هنوز از پاريس پيام مخابره می‌كند و به اين ترتيب پيام‌های نادرست مخابره می‌كردند.

نور عنايت‌خان در ۳۰ سالگی در جنوب آلمان به دست نازی‌ها كشته و سوزانده شد.