اگر او نبود، شايد ماندگارترين اشعار تغزلی ايتاليايی سروده نميشدند.

از زندگی خصوصی او آگاهی چندانی در دست نيست.

همين اندازه مي‌دانيم كه در سال ۱۳۱۰ در آوينيون زاده شد و در ۱۵ سالگی با يكی از نجيب‌زادگان محل ازدواج كرد و ۱۱ فرزند آورد.

۱۷ ساله بود كه برجسته‌ترين سراينده تاريخ ادبيات ايتاليا بلكه اروپا يعنی فرانچِسكو پِترارک او را در كليسای شهر ديد و يك دل نه صد دل عاشق او شد:

"مرا الاهه عشقی به زير فرمان برد

چه زود و آسان برد

ز چشم‌ها كه دو دروازه سرشک من‌اند

به تاخت آمد و دل را ميان طوفان برد".

اما حتی آگاهی های اندک از زندگی لاورا نيز احتمالی‌اند.

پترارک روز درگذشت او را ۶ آوريل نوشته اما شايد تنها به اين علت كه در چنين روزی شاعر الهام‌بخش خود را در كليسا ديده و شيفته او شده و مي‌خواسته آغاز و پايان اين دوره ۲۱ ساله يک روز باشد.

این شاعر ۳۶۶ ترانه و غزل در ستايش لاورا سروده كه بسياری از آنها درونمايه آثار ماندگار آهنگسازان بنام اروپايی بوده و هستند. با اين حال اديبان و تاريخ‌نگاران بر اين باورند كه معشوقه تنها تبلور احساسات پرشور شاعر بوده و با زندگی عادی او پيوند مشخصی نداشته است به ويژه كه پترارک مدتها با زنی زيسته و دارای دو فرزند هم بوده است.

شايد به اين خاطر است كه لاورا در سروده های پترارك موجودی انتزاعی باقی می‌ماند با چشم‌های زيبا، موهای مجعد و بلند و سينه‌های برآمده و پيراهنی به رنگ سبز و گاه سرخ.

كريستينه بروكنِر نويسنده آلمانی به تازگی در داستانی لاورا را به سخن درمی‌آورد:

"به راستی آيا من زيسته‌ام يا تو مرا آفريده‌ای؟".

هرچه هست لاورا بهترين بهانه برای آفرينش زيباترين سروده های پترارک بوده است:

"از شاخساری نرم افتاد

شيرين‌ترينِ خاطراتم

بر دامنش چون ريزبرفی

او درنمييابد وليكن

پوشيده در خواب شكوفه

در نورِ نازِ خويش غرقه".

لاورا دِنُوِس در ۳۸ سالگی در زادگاهش درگذشت.