او نخستين زنی بود كه از ملكه ويكتوريا نشان افتخار شايستگی بريتانيا را دريافت كرد.

پدر فلورانس نايتينگل Florence Nightingale فرماندار و توانگر و مادرش از يك خانواده خيرخواه بود و او را از كودكی برای سركشی به بيمارستان‌ها همراه می‌‌برد.

می‌‌نويسد كه با عروسک‌هايش بازی بيمار و پرستار می‌‌‌‌‌‌‌‌كرده و شبها ندايی می‌شنيده كه او را برای كمک به بيماران فرا می‌خوانده است.

خانواده اش به خاطر آلودگی بيمارستان‌‌ها مخالف علاقه اش بودند اما او كتاب‌‌های پزشكی را می‌خواند و هرگاه يكی از بستگانش بيمار ميشد از او پرستاری و نگهداری ميكرد.

۳۱ ساله بود كه به آلمان رفت و در رشته پرستاری تحصيل و كارآموزی كرد.

۳۳ ساله بود كه سربازان بريتانيايی در جنگ ميان روس و عثمانی شركت كردند و وخامت اوضاعشان چنان شد كه گزارشگر تايمز نوشت: «آيا در تمام انگلستان چند زن فداكار پيدا نمی‌شوند كه پرستاری زخمی‌های فلک‌زده را در اينجا بپذيرند؟» در پی آن وزير جنگ انگليس او را برای كمک به سربازان به كريمه روسيه فرستاد.

از آنجا كه او در رياضيات هوش و استعداد بسيار داشت، برای تشريح پديده های چرخشی و تكراری، نمودارهای مارپيچ را طرح و ثبت كرد و از اين كار برای برنامه‌‌ريزی و سازماندهی پرستاران جنگی بهره برد.

گرچه در آغاز مردها حاضر به همكاری با او و پذيرش مديريتش نبودند، اما پيگيری او سر انجام نتيجه داد. از آنجا كه شبها چراغ به دست به بيماران سركشی ميكرد، لقب "بانوی چراغ به دست" گرفته است.

۴۰ ساله بود كه پس از دريافت نشان افتخار انگليس، نخستین مدرسه عالی آموزش پرستاری را در لندن بنيان نهاد و پايه پرستاری نوين را ريخت.

در كارش چنان تلاشگر بود كه به ضعف بدنی دچار و ازكار افتاده و گوشه‌‌گير شد به ويژه كه در سال‌‌های كهولت بينایی‌اش را از دست داد.

فلورانس نايتينگل در ۹۰ سالگی در لندن درگذشت.