„Handelsblatt” komentuje: „Tuż przed wyborami do parlamentów krajowych partia AfD emanuje pewnością siebie. «Będziemy rządzić w pierwszych krajach związkowych» – powiedziała przewodnicząca partii Alice Weidel w programie «Sommerinterview» stacji ZDF. Jej współprzewodniczący Tino Chrupalla dostrzega szansę na zdobycie władzy przede wszystkim w Saksonii-Anhalt. Wybory odbędą się tam 6 września. W sondażach AfD osiąga ponad 40 procent poparcia. Jeśli kilka mniejszych partii nie przekroczy pięcioprocentowego progu wyborczego, AfD mogłaby nawet zdobyć bezwzględną większość mandatów.

Z punktu widzenia AfD Saksonia-Anhalt ma być punktem wyjścia. Partia ta, uznana przez krajową służbę ochrony konstytucji za skrajnie prawicową, musiałaby wówczas udowodnić, czy jej wielkie obietnice wyborcze sprawdzą się w praktyce. Zmiany władzy są w zasadzie normalną codziennością polityczną. Tylko co w przypadku AfD jest w ogóle normalne?

Uderzające jest to, jak mało racjonalnych argumentów przemawia jeszcze do części jej zwolenników. Kto wskazuje na sprzeczności, nie otrzymuje prawie żadnych kontrargumentów. Krytyka jest odrzucana jako zniesławienie. To, co nie pasuje, jest wyzywane od «lewactwa». Termin ten oznacza wszystko, co jest odrzucane. To absurd”.

„Frankfurter Allgemeine Zeitung” zauważa, że szefowa AfD Alice Weidel „swoimi bezgranicznymi atakami, skierowanymi przede wszystkim przeciwko CDU, zaspokajała oczekiwania elektoratu AfD, który nie może się doczekać, by komuś porządnie dać po głowie.

Kiedy Weidel wygadywała się na temat «nieudaczników» w rządzie, którzy oszukują Niemców, okłamują ich i wyzyskują, jej zwolennicy zapewne z radością klaskali w dłonie. A tym bardziej, gdy Weidel, nie martwiąc się, że zarzut ten może obrócić się przeciwko niej, wykrzyknęła: «Kłamstwo jest w DNA CDU».

Wszyscy jednak, którzy wierzą, że mogą zmusić CDU do zawarcia w końcu koalicji z AfD, nie głosując już na CDU, lecz na AfD, powinni może jeszcze raz to przemyśleć. Jak CDU miałaby współpracować z partią, która twierdzi, że kłamstwo leży w jej genach? Jak z partią, która najchętniej wydałaby Ukrainę na pastwę rosyjskiej zemsty, a Niemcy – na łaskę Putina i Trumpa? Która chce wystąpić ze strefy euro i strefy Schengen, ze wszystkimi katastrofalnymi konsekwencjami, jakie miałoby to dla Niemiec, ale także dla całej Europy, która jest naciskana i zagrożona przez Rosję, Chiny i Amerykę jak nigdy dotąd?” – pyta retorycznie komentator "Frankfurter Allgemeine Zeitung".

Coś tu nie gra?

„Süddeutsche Zeitung” koncentruje się na wypowiedzi drugiego szefa AfD, Tino Chrupalli, który w wywiadzie dla ARD stwierdził, że dla niego tegoroczne lato „było zupełnie normalne". Chrupalla „nie chce zaprzeczać samemu zmianom klimatycznym, uważa jednak, że udział człowieka w nich jest «naprawdę bardzo niewielki». Z czysto taktycznego punktu widzenia są to oczywiste przesłania dla szefa AfD. Jeśli wszystko jest zupełnie normalne, nie ma też potrzeby prowadzenia polityki klimatycznej. A skoro nie ma sprawcy, nie ma też odpowiedzialności. Wszystko więc jest bardzo proste, jeśli wierzyć Chrupalli.

Niestety, wielu chce w to wierzyć. AfD zaspokaja tęsknotę za normalnością. Uwalnia ludzi od poczucia, że sami są częścią problemu. I od ciężaru kwestionowania własnego stylu życia. (...) Wszystko jak zwykle? Wyborcy z otwartymi oczami mogliby zdać sobie sprawę, że coś tu nie gra”.

Wywiady szefów AfD komentuje też prasa regionalna. Na przykład „Nürnberger Nachrichten” uważa, że: „AfD dokładnie przestudiowała, jak atakuje Donald Trump. Na przykład ataki na elity, na «tych na górze». Trumpowi długo udawało się udawać, że akurat on do nich nie należy; nawet jako prezydent chętnie krytykuje Waszyngton.

W przypadku Weidel chodzi oczywiście o Berlin. Powiedziała, że nie chce już być «okłamywana przez jakichś głupków», «którzy siedzą tam na górze». Głupki: tę obelgę pod adresem rządzących kilkakrotnie powtórzyła kobieta, która sama oczywiście już dawno należy do «tych tam na górze» i chce przejąć ich stanowiska w rządzie”.

Strzał w stopę?

Z kolei „Neue Osnabrücker Zeitung” ocenia, że : „AfD, w osobie swojej przewodniczącej, strzeliła sobie w stopę – i podarowała CDU prezent przed wyborami. Alice Weidel skompromitowała się podwójnie: zarówno merytorycznie, jak i stylistycznie. Weidel nie przepuściła prawie żadnej okazji do polemiki i ataku. Być może dzięki takim wygłupom uda jej się zmobilizować swoich wyborców. Jednak nawet dla chrześcijańskich demokratów taki występ jest prezentem. W końcu AfD otwarcie daje do zrozumienia, że postrzega CDU jako wroga, którego należy pokonać. Zdesperowanym wyborcom z klasy średniej Alice Weidel jasno dała do zrozumienia: konstruktywna, stabilna «większość na prawo od centrum» nie będzie możliwa z nią i tą AfD w dającej się przewidzieć przyszłości”.