Przełomowe odkrycie. Ogromny cmentarz wielorybów
11 czerwca 2026
Naukowcy znaleźli gigantyczny cmentarz wielorybów w południowo-wschodniej części Oceanu Indyjskiego. To odkrycie przełomowe z wielu względów.
Wyjątkowe odkrycie
Niezwykłe miejsce spoczynku zwierząt na przestrzeni kilku milionów lat znaleziono około 1000 kilometrów na zachód od australijskiego miasta Perth, w strefie uskokowej Rowu Diamantiny. Na głębokości około 7000 metrów badacze natrafili na kości wystające z osadu. Nigdy wcześniej nie odkryto skamieniałości wielorybów nawet w przybliżeniu tak głęboko, jak podczas ekspedycji chińską łodzią podwodną „Fendouzhe” na początku 2023 roku.
Podczas ponad trzydziestu kolejnych nurkowań stała się jasna skala nekropolii. Rozciąga się ona na długości 1200 kilometrów i leży na głębokości od 4200 do 7000 metrów, jak informuje zespół Xiaotonga Penga z Chińskiej Akademii Nauk w Sanya w czasopiśmie naukowym „Nature”.
Jest to zdecydowanie najgłębszy, największy i najstarszy znany cmentarz wielorybów. Naukowcy zidentyfikowali prawie 480 szczątków wielorybów, z których część ma kilka milionów lat.
Szczątki żyjących i wymarłych gatunków
Gdy wieloryb umiera, jego zwłoki zazwyczaj osiadają na dnie morza i służą tam jako pożywienie dla wielu organizmów. Naukowcy zaznaczają, że choć tzw. „upadki wieloryba” są bardzo częste, dotychczas udokumentowano jedynie nieco ponad 70 takich obszarów. Należy założyć, że na całym świecie istnieje jeszcze wiele innych cmentarzysk wielorybów.
Zespół znalazł szczątki gatunków żyjących do dziś, takich jak dziobowal rozdzielnozębny, czyli wal nowozelandzki (Mesoplodon bowdoini), lub dziobowal kagańcowy (Mesoplodon layardii), ale także gatunków dawno wymarłych, na przykład przedstawicieli grup zębowców (ssaków z podrzędu waleni, mających zęby) Pterocetus i Izikoziphius.
Według naukowców fakt, że właśnie w tym regionie gromadzi się tak wiele szczątków wielorybów, ma kilka przyczyn. Na przykład topografia w kształcie litery V głęboko wciętej strefy przyczynia się do gromadzenia się zwłok. Również zębowce charakteryzują się bardzo dużą gęstością kości – ich szkielety ulegają więc rozkładowi szczególnie powoli. Dodatkową ochronę zapewnia im warstwa tlenku żelaza i manganu, która pokrywa skamieniałości.
(DPA/jak)