Klasyczne filmy, takie jak „Metropolis” i „Błękitny Anioł”, napisały historię niemieckiego kina. Studia filmowe Babelsberg nadal są miejscem międzynarodowych produkcji filmowych, ale nowy inwestor może temu położyć kres.
Studia filmowe Babelsberg pod Berlinem kupił amerkański koncernZdjęcie: picture alliance/dpa/dpaweb
Reklama
Tylko jezioro Griebnitzsee oddziela Babelsberg od najbardziej na południowy zachód położonej części Berlina. Ta potsdamska dzielnica jest znana na całym świecie nie tylko ze względu na swoje zamki w stylu angielskim Tudor, ale przede wszystkim ze studia Babelsberg, w którym od ponad 100 lat kręcone są też legendarne filmy.
Jednak teraz niemiecka scena filmowa obawia się końca najstarszego na świecie dużego studia filmowego. Od kwietnia nowy inwestor może samodzielnie decydować o działaniach strategicznych Studia Babelsberg AG.
Reklama
Koniec z produkcją filmów w Niemczech?
Już na początku 2022 roku firma Kino BidCo, należąca do amerykańskiego funduszu inwestycyjnego TPG Capital, przejęła większość udziałów w Studiu Babelsberg AG. Od tego czasu, jak powiedział niemiecki reżyser i były przewodniczący zarządu studiów filmowych, Volker Schloendorff, praktycznie nie odbywały się już żadne zdjęcia. Zwycięzca Oskara z 1980 roku za film „Blaszany bębenek” powiedział w radio RBB: „Istnieje niebezpieczeństwo, że Studio Babelsberg zostanie doprowadzone na skraj bankructwa lub zniszczone”.
Wcześniej Andy Weltman, współprzewodniczący zarządu w Babelsbergu, przyznał, że z zamówieniami jest kiepsko i domagał się zachęt podatkowych. Miałyby one uczynić Niemcy atrakcyjnym miejscem do kręcenia filmów na arenie międzynarodowej i zapewnić, że kraj ten „ponownie znajdzie się w światowej czołówce”. Według prognozy z 2021 roku branża spodziewa się zastoju w obrotach do 2025 roku – podobnie jak w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Mają one pozostać na poziomie około 10,5 miliarda euro.
Kanclerz Olaf Scholz jest za utrzymaniem produkcji filmowej w NiemczechZdjęcie: Kay Nietfeld/picture alliance/dpa
Wsparcie dla branży filmowej
Na początku ubiegłego tygodnia podczas wizyty w Babelsbergu kanclerz Niemiec Olaf Scholz opowiedział się za utrzymaniem miliardowego biznesu produkcji filmowej i telewizyjnej w Niemczech. Zapowiedział, że zbadane zostaną programy wsparcia filmowego w innych krajach i do 2024 roku podejmowane będą „dalekosiężne decyzje”. Jak dodał, produkcja filmowa i telewizyjna musi być utrzymana „tu i w innych miejscach w Niemczech, bo jak raz zniknie, trudno będzie ją odbudować”.
Kino Republiki Weimarskiej. Retrospektywa na Berlinale:
68. Berlinale jest poświęcone w sekcji Retrospektywa kinematografii weimarskiej. Kino Republiki Weimarskiej jest nadal uważane za najbardziej płodne i awangardowe w niemieckiej kinematografii.
Zdjęcie: picture-alliance/akg-images
Filmowe arcydzieło o schodzeniu na manowce
Poza wielu nieznanymi filmami z okresu Republiki Weimarskiej jest kilka bardziej znanych. Na tegorocznym Berlinale można obejrzeć poruszający melodramat o kryzysie małżeństwa, który Georg Wilhelm Papst nakręcił w 1928 roku. Kopia filmu odnalazła się dopiero w 1990 roku. Papst poświęcił dużą część filmów pozycji kobiety w niemieckim społeczeństwie.
Zdjęcie: Filmmuseum München
Wielkie, ale mało znane
W ramach pokazów „Kino weimarskie - nowa odsłona“, przygotowano nie tylko klasykę, ale także rzadko pokazywane lub niedoceniane filmy. Prawdziwym odkryciem jest dwuodcinkowy obraz duńskiego scenarzysty i reżysera Urbana Gada. Duńczyk zrealizował go w wytwórni Babelsberg w latach 1921-1922. Ta opowieść o synu fabrykanta na początku XX wieku nie była pokazywane przez dziesiątki lat.
Zdjęcie: Friedrich-Wilhelm-Murnau-Stiftung
Okropności I wojny światowej
Jednym z głównych tematów, po jakie pisarze i reżyserzy sięgali w okresie weimarskim, była jeszcze świeża w pamięci I wojna światowa. Niemiecką wersją światowej sławy obrazu „Na Zachodzie bez zmian” jest mało znana antywojenna produkcja Heinza Paula pt. „Druga strona” z Conradem Veidtem w roli głównej. Film opowiada o niemieckich pacyfistach w konfrontacji z angielskimi żołnierzami.
Kolorowany film weimarski
Już we wczesnej fazie rozwoju niemieckiej kinematografii stosowano różne techniki i konwencje kolorowania filmów. Nigdy kinematografia niemiecka była tak kreatywna jak w czasach Republiki Weimarskiej (1919-1933). To jeden z przykładów filmów kolorowanych w wytwórni UFA.
Zdjęcie: Deutsches Filminstitut, Frankfurt am Main
Abstrakcyjna sztuka na ekranie
Kinomatografia weimarska eksperymentowała nie tylko kolorem. Były to generalnie produkcje eksperymentalne i odważne. Pionierem kina abstrakcyjnego i animacji eksperymentalnej był Oskar Fischinger. Na zdjęciu jego obraz z 1933 roku. Fischingerowi udało się przechytrzyć ówczesną ostrą cenzurę – zgłosił ten film jako reklamowy. Muzykę do niego napisali Richard Wagner i Edward Grieg
Zdjęcie: Center for Visual Music, Los Angeles
Melodramaty epoki weimarskiej
Kino weimarskie istniało na uboczu znanych klasyków kina gwiazd i wielkich melodramatów. Teraz niektóre z tych zapomnianych klejnotów sztuki filmowej można obejrzeć na Berlinale – chociażby niemy obraz Ericha Waschneka „Karmen z St. Pauli” (1928), w którym prostytutka (Jenny Jugo) niemal doprowadza do zguby bosmana (Willy Fritsch).
Zdjęcie: Deutsche Kinemathek
Debiut Leni Riefenstahl - aktorki i reżyserki
Leni Riefenstahl, aktorka znana w latach 20. z ról w szeregu filmów górskich, zadebiutowała w 1932 r. swoim pierwszym filmem "Błękitne Światło" zrealizowanym niezwykle efektownie w konwencji niemieckiego romantyzmu wspólnie z Belą Balaszem. To za pośrednictwem tego filmu Hitler i Goebbels dowiedzieli się o istnieniu Leni Riefenstahl.
Zdjęcie: Deutsche Kinemathek/Dr. C. Riml/WaRis-Tiroler Filmarchiv
Filmowa adaptacja powieści "Wiosenne przebudzenie"
Pokazy w ramach sekcji Retrospektywa na Berlinale podzielono na trzy główne tematy: życie codzienne, egzotykę i historię. Tematy z "życia codziennego" porusza Richard Oswald w adaptacji filmowej z 1929 r. słynnej powieści Franka Wedekinda. Jej tematem jest krytyczny pogląd na ówczesnre "ideały wychowawcze" - kilka lat przed przejęciem władzy przez Hitlera i narodowych socjalistów.
Zdjęcie: Deutsche Kinemathek
Gala filmowa „Stare prawo”
Tradycją na Berlinale jest pokaz specjalny jednego z filmów z sekcji Retrospektywa. Odbywa się to bardzo uroczyście z muzyką na żywo. W tym roku wybór padł na obraz E.A. Duponta "Stare Prawo". Film zostanie pokazany w nowej, odrestaurowanej wersji. Film Duponta jest też ważny dla historii niemiecko-żydowskiej. Koncentruje się on na asymilacji Żydów w dziewiętnastowiecznej Europie.
Zdjęcie: Deutsche Kinemathek
Weimarskie kino - odkrywane w swojej różnorodności
Kino Republiki Weimarskiej jest nadal uważane za najbardziej płodne i awangardowe w niemieckiej kinematografii. Zorganizowany na Berlinale pokaz kinematografii weimarskiej pokazuje, że oprócz znanych arcydzieł historii kina, istnieje jeszcze wiele innych filmów, których do tej pory niesłusznie nie pokazywano.
Zdjęcie: Deutsche Kinemathek/Hans Richter Estate
10 zdjęć1 | 10
Sukcesy światowe „Made in Babelsberg”
Studia filmowe w Babelsbergu nie są jedynymi studiami produkcyjnymi w Niemczech, ale uważane są za kolebkę niemieckiego kina. To tutaj Fritz Lang nakręcił w 1927 roku przełomowy niemy film „Metropolis”, a Hanns Schwarz w 1929 roku zrealizował „Melodie des Herzens” – pierwszy niemieckojęzyczny film dźwiękowy. W 1930 roku w Babelsbergu rozpoczęła się kariera Marlene Dietrich. Tam powstał jej film „Błękitny anioł”, który odniósł światowy sukces.
Film "Błękitny anioł" z Marlene Dietrich w roli głównej zdobył światowy rozgłosZdjęcie: dpa/picture alliance
Po tym, jak reżim nazistowski, a później Niemiecka Republika Demokratyczna wykorzystywały studia głównie do produkcji filmów propagandowych, zostały one sprywatyzowane po zjednoczeniu Niemiec. Nowi inwestorzy zmodernizowali studia i rozbudowali je. Obecnie Basbelsberg liczy 21 nowoczesnych studiów filmowych, około 17 hektarów plenerowych planów filmowych i największe w Europie magazyny rekwizytów.
W ostatnich latach powstały tutaj m.in. sceny z serialu „Igrzyska śmierci” oraz nagrodzone Oscarem dzieła takie jak „Grand Budapest Hotel” w reżyserii Wesa Andersona i „Bękarty wojny” w reżyserii Quentina Tarantino.