U Italiji hiljade sezonskih radnika migranata svake godine beru voće i povrće koje završava na policama evropskih samoposluga, ali mnogi od njih rade u uslovima koji podsećaju na savremeno ropstvo. Najčešće su to ljudi poreklom iz Afrike, ali i iz drugih siromašnijih delova sveta, koji zbog nesigurnog pravnog statusa i straha od gubitka posla pristaju na izuzetno niske nadnice, višesatni rad i život u improvizovanim naseljima bez osnovnih uslova. 

Sistem poznat kao caporalato - neformalno posredovanje preko takozvanih „kaporala“ koji kontrolišu radnu snagu - decenijama omogućava da deo poljoprivredne proizvodnje počiva na eksploataciji najranjivijih.

Iako italijanske vlasti poslednjih godina pokušavaju da suzbiju ovu pojavu i donose strožije zakone protiv radne eksploatacije, organizacije za zaštitu ljudskih prava upozoravaju da problem i dalje ostaje duboko ukorenjen. Migranti često rade bez ugovora, bez socijalne zaštite i za zarade koje ne odgovaraju ni osnovnim životnim troškovima. A pritisak na proizvođače da isporuče jeftinu hranu preliva se na one koji se nalaze na dnu lanca. Zbog toga se u Italiji sve češće govori o ružnom paradoksu moderne poljoprivrede: iza obilja na evropskim trpezama ponekad stoji nevidljivi rad ljudi koji su lišeni gotovo svih prava.